CZEGO MOŻNA DOMAGAĆ SIĘ W SPRAWIE FRANKOWEJ?

W związku z tym, że wiele osób, które w przeszłości zaciągnęło kredyty powiązane w jakiś sposób z walutą obcą – frankiem szwajcarskim (popularnie nazywane „kredytami frankowymi”), nie do końca jest świadomych tego, czego można domagać się w sądzie w sporze z bankiem, niniejszym artykułem chcielibyśmy choć trochę rozwiać te wątpliwości.

Z uwagi na pewne różnice zachodzące pomiędzy kredytami indeksowanymi a kredytami denominowanymi, które w naszej ocenie rzutują na zakres roszczeń przeciwko bankowi, owo zagadnienie omówimy osobno w stosunku do obu z nich.

Należy jednak pamiętać o tym, że sama nazwa umowy kredytowej nie przesądza jeszcze, że zawarta umowa ma charakter kredytu denominowanego lub indeksowanego. Ważniejsza niż tytuł jest treść umowy. O różnicach w obu typach można przeczytać tutaj.

KREDYTY INDEKSOWANE

W przypadku, gdy podpisana z bankiem umowa kredytu indeksowanego do CHF jest wadliwa (żeby mieć co do tego pewność niezbędnym jest dokładne zapoznanie się z jej treścią), kredytobiorca (a zatem tzw. „frankowicz”) może wystąpić na drogę sądową i próbować:

1. dochodzić nieważności umowy kredytowej i w związku z tym zwrotu wszystkich rat kredytu (zarówno części kapitałowej, jak i odsetkowej), które bank od niego pobrał na przestrzeni ostatnich 10 lat (za okres późniejszy niestety roszczenia się już przedawniły, przez co bank mógłby się bronić zarzutem przedawnienia, a w konsekwencji w tym zakresie roszczenia kredytobiorcy nie zostałoby uwzględnione),
2. dochodzić tzw. „odfrankowienia”, tj. przekształcenia ze skutkiem wstecznym (już na chwilę podpisania umowy) umowy z kredytu indeksowanego do CHF w kredyt w PLN oprocentowany zgodnie z LIBOREM, bez żadnego odniesienia do CHF (przez co wahania kursu nie mają wpływu na wysokość zadłużenia kredytowego i wysokość rat kredytu) i w związku tym zwrotu nadpłaconych rat kredytu z uwzględnieniem okresu przedawnienia jak w powyższym przykładzie,
3. obu tych sposobów, tzn. w pierwszej kolejności dochodzić nieważności umowy kredytowej, a ewentualnie – na wypadek nie uwzględnienia tego roszczenia – dochodzić „odfrankowienia” umowy kredytowej.

W tym miejscu chcielibyśmy tylko zasygnalizować, że w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytowej (a zatem w przypadku, o którym mowa w punkcie 1. powyżej), uznać należy, że wszelkie świadczenia uiszczone na jej podstawie (tj. m.in. wypłata kredytu, pobranie przez bank środków pieniężnych tytułem spłaty rat kredytu) były zrealizowane bez podstawy prawnej. W związku z tym strony są względem siebie zobowiązane do zwrotu tego co sobie wzajemnie świadczyły.

Ma to też znaczenie takie, że należy liczyć się z tym, iż bank może albo sam bronić się w procesie zarzutem potrącenia własnego roszczenia wobec kredytobiorcy (dotychczas tego jednak nie czyni) albo po przegranej sprawie pozwać kredytobiorcę o zwrot wypłaconych mu pieniędzy. W naszej ocenie takie roszczenia banku są przedawnione (przedawnienie nastąpić powinno z upływem 3 lat od daty wypłaty kredytu / poszczególnych transz kredytu), ale obecnie kwestia ta nie jest jeszcze rozstrzygnięta. Banki podejmują różne próby argumentowania, że termin przedawnienia należy liczyć od innej daty (a zatem nie doszłoby jeszcze do przedawnienia), albo że w takim przypadku należy w ogóle pomijać fakt przedawnienia roszczeń.

Niezależnie od powyższego, warto przy okazji wspomnieć, że banki straszą, iż oprócz zwrotu kapitału kredytu dodatkowo domagać się będą od frankowiczów wynagrodzenia za korzystanie przez nich z kapitału, nie wskazując jednak jakichkolwiek podstaw prawnych swoich roszczeń. Na chwilę obecną brak jest wyroków w tego typu sprawach. Dotychczas w tej sprawie stanowisko zajęli Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Rzecznik Finansowy oraz Rzecznik Praw Obywatelskich, którzy zgodnie uznali, że tego typu roszczenia bankom nie przysługują.

Bez wątpienia jednak dużą zaletą unieważnienia umowy kredytowej jest to, że nie trzeba spłacać dalszych rat kredytu. Często jest to bardzo duża korzyść, gdyż niejednokrotnie kredytobiorcy mają do spłaty jeszcze drugie tyle, co dotychczas spłacili.

W przypadku natomiast drugiej możliwości, czyli tzw. „odfrankowienia” umowy, kredytobiorca zachowuje korzyści wynikające z zawarcia umowy kredytowej indeksowanej do CHF (tzn. niższe, przynajmniej na razie, oprocentowanie, ustalane według stawki LIBOR), a przy okazji uwalnia się ryzyka wynikającego ze zmian kursów CHF. Skutkiem bowiem odfrankowienia umowy jest to, że kredyt od początku powinien być traktowany jako w zawarty PLN. Co przy tym ważne, bankowi nie przysługują w takim wypadku żadne roszczenia wobec kredytobiorcy. Pamiętać jednak należy, że taki kredyt trzeba będzie dalej spłacać, choć w niższych niż dotychczas ratach (przynajmniej dopóki LIBOR diametralnie nie wzrośnie). Wzrost kursu CHF nie będzie miał już bowiem wpływu na wysokość rat. Na chwilę obecną (choć może to się zmienić w przyszłości) stawki LIBOR-u są ujemne, przez co oprocentowanie takiego kredytu jest na niskim poziomie, a w każdym razie niższym niż zwykły kredyt w PLN oprocentowany wg stawki WIBOR.

KREDYT DENOMINOWANY

W naszej ocenie, w przypadku podpisania wadliwej umowy o kredyt denominowany w CHF kredytobiorca – frankowicz może podjąć próbę tylko dochodzenia nieważności takiej umowy i zwrotu od banku pieniędzy dotychczas pobranych, przy uwzględnieniu 10-letniego okresu przedawnienia.

W takim wypadku aktualne są poczynione powyżej uwagi w zakresie nieważności umowy o kredyt indeksowany. Kredytobiorcy mogą osiągnąć podobne korzyści, ale i liczyć się z analogicznymi zagrożeniami.

Co prawda w orzecznictwie czasem pojawiają się głosy, że również w przypadku kredytów denominowanych możliwym jest dochodzenie ich „odfrankowienia”, tzn. doprowadzenia do uznania, że umowa kredytowa od początku jest w PLN oprocentowana wg stawki LIBOR, bez żadnego odniesienia do CHF. Ostatnio takie stanowisko przedstawił nawet Sąd Najwyższy.

W naszej ocenie jest to jednak błędne stanowisko, które nie powinno się utrzymać. W przeciwieństwie do kredytów indeksowanych, w przypadku kredytów denominowanych kwota kredytu jest określona bezpośrednio w CHF, a nie w PLN (jak ma to miejsce w przypadku kredytów indeksowanych). Gdyby zatem uznać, że umowa kredytu jest w PLN, to kwota kredytu nie byłaby wcale określona w treści umowy – to zaś skutkować powinno uznaniem takiej umowy za nieważną.

PRZYGOTOWANIE DO SPRAWY FRANKOWEJ

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali kompendium wiedzy dla kredytobiorców. Tutaj wyjaśnili jakie dokumenty należy zgromadzić do sprawy frankowej. Wytłumaczyli jak powinien wyglądać pozew w sprawie o kredyt w CHF. A także dodali, ze pozew należy poprzedzić wezwaniem banku do zapłaty. W tym artykule wyjaśniono natomiast jakie są koszty sprawy frankowej.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski – siedziba kancelarii mieści się w Krakowie dlatego zachęcamy do osobistego kontaktu kredytobiorców z Krakowa, Niepołomic, Wieliczki, Tarnowa, Olkusza, Jaworzna i innych miast.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Czego można domagać się w sprawie frankowej? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Dokumenty do sprawy o kredyt frankowy

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów publikujemy listę dokumentów, na podstawie których jesteśmy w stanie przeanalizować jego sprawę, a które finalnie będą potrzebne w sądzie.

Pierwszym i najważniejszym dokumentem jest umowa kredytowa i jej wszystkie załączniki. To tutaj znajdują się wszystkie informacje na temat wzajemnych zobowiązań stron, w tym – co kluczowe – zapisy przesądzające o ewentualnej nieważności zawartego kontraktu, czy klauzule abuzywne.

Wśród dokumentów z pierwszego punku wymienić w szczególności należy  regulamin banku lub ogólne warunki umów aktualne na dzień zawierania umowy kredytowej. Konkretne umowy często zawierają odesłania do tych generalnych dokumentów.

Ważne są również wszelkie aneksy do umowy podpisane w toku całego okresu kredytowania.

Po drugie wniosek o udzielenie kredytu. Z tego dokumentu dowiadujemy się o jaką sumę Klient występował, jak ona została ostatecznie przeliczona.

Trzecim dokumentem jest zaświadczenie z banku o wysokości wypłaconego świadczenia. Często kredyt wypłacany jest w transzach, np. zgodnie z harmonogramem budowy, dlatego suma wypłacona w złotówkach może różnić się od pierwotnie wnioskowanej kwoty kredytu.

Czwarty, jeden z bardziej obszernych dokumentów, to zestawienie wpłat dokonanych przez Klienta na rzecz banku. Pozwala to ustalić jaką ewentualnie nienależną sumę kredytobiorca wpłacił na rzecz banku.

Sporo papieru. Jednak żeby właściwie ocenić sytuację i nie zostać później zaskoczonym przez bank, należy się dobrze przygotować.

Z naszej praktyki wynika, że banki często postępowały nieuczciwie, nielojalnie w stosunku do kredytobiorców. Maksymalizowały swoje zyski, nie informowały o ryzyku, a w zawierały „umowy”, które można określić mianem nieważnych. Powiedzenie „masz to jak w banku” straciło na wartości.

Po zgromadzeniu wszystkich ww. dokumentów można zadać sobie pytanie, czy mój kredyt jest denominowany, czy indeksowany do CHF? Właściwa odpowiedź determinuje strategię, jaką przyjmiemy w sporze z bankiem. Powodzenia!

Przygotowanie do sprawy frankowej

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali kompendium wiedzy dla kredytobiorców. Tutaj wyjaśnili czego można domagać się w sprawie frankowej. Wytłumaczyli jak powinien wyglądać pozew w sprawie o kredyt w CHF. A także dodali, ze pozew należy poprzedzić wezwaniem banku do zapłaty. W tym artykule wyjaśniono natomiast jakie są koszty sprawy frankowej.

Adwokaci, autorzy artykułów merytorycznych na bloga reprezentują kredytobiorców w sporach sądowych z bankami.

Bezpłatna analiza dokumentów do sprawy frankowej

Spłata kredytu to duże obciążenie budżetu domowego. Szczególnie, jeżeli rata wzrosła w stosunku do tej pierwotnej zakładanej, płaconej na początku.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom potencjalnych Klientów zdecydowaliśmy, że analizę powyższych dokumentów bankowych celem oceny szans powództwa przeciwko bankowi, przed ewentualnym przyjęciem sprawy do prowadzenia, przeprowadzimy bezpłatnie.

Zainteresowanych taką formą wsparcia zapraszamy do kontaktu za pośrednictwem poniższego formularza:

Artykuł Jakie dokumenty do sprawy o kredyt frankowy? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Dzisiejszy artykuł postanowiliśmy poświęcić tematyce wystąpienia przez kredytobiorcę na drogę sądową przeciwko bankowi w sprawie o tzw. kredyt w CHF. Najczęściej bowiem skierowanie do banku wezwania do zapłaty (o którym mowa była w jednym z poprzednich artykułów) niestety nie przyniesie oczekiwanego rezultatu. Banki, przynajmniej na razie, dobrowolnie nie uwzględniają roszczeń kredytobiorców wynikających z tzw. kredytów frankowych. Dlatego też niezbędnym jest skierowanie sprawy do sądu.

Narzędziem służącym zainicjowaniu sporu sądowego jest pozew.

Co to jest pozew?

Najprościej rzecz ujmując pozwem jest pismo, które składa się do sądu w celu wszczęcia cywilnego postępowania sądowego przeciwko konkretnej osobie trzeciej. Jest to najważniejsze pismo procesowe, gdyż tak naprawdę definiuje ono to, czego dana sprawa ma dotyczyć. Pozew zawierać zatem powinien przede wszystkim skonkretyzowane żądanie powoda oraz uzasadnienie potwierdzające jego zasadność. Innymi słowy powinniśmy podać, czego się domagamy i udowodnić swoje stanowisko.

Przed przystąpieniem do przygotowywania pozwu powinniśmy się upewnić, że dysponujemy wszystkimi dokumentami potrzebnymi do sprawy o kredyt frankowy.

Jakie żądanie można określić w pozwie?

W sprawach o kredyt w CHF kredytobiorca potencjalnie może wystąpić z dwoma rodzajami żądań. Może domagać się zasądzenia od banku zapłaty na jego rzecz konkretnej sumy pieniężnej wraz z odsetkami za opóźnienie. Może też żądać ustalenia przez sąd nieważności umowy kredytowej / ustalenia niezwiązania go postanowieniami abuzywnymi (niedozwolonymi).

Tak naprawdę od okoliczności konkretnej sprawy zależeć będzie, jakie żądanie powinno zostać określone w pozwie.

W przypadku kiedy kredytobiorca spłacił bankowi kwotę większą niż otrzymał na podstawie umowy o kredyt w CHF wydaje się być wystarczającym dochodzenie tylko roszczenia o zapłatę konkretnej kwoty.  Tj. sumy rat kredytu, które nie uległy jeszcze przedawnieniu. Czyli sumy wszystkich wpłat lub sumy środków pobranych przez bank za 10 lat wstecz przed złożeniem pozwu. Dotyczyć to będzie sytuacji kiedy kredytobiorca powoływać się będzie na nieważność umowy kredytowej. Przyjęcie takiej argumentacji oznacza bowiem, że wszelkie płatności dokonane na jej podstawie były nienależne. Dlatego istnieje obowiązek ich zwrotu, przy czym jest on ograniczony terminami przedawnienia.

W przypadku umowy o kredyt indeksowany potencjalnie możliwym jest również domaganie się tzw. odfrankowienia kredytu, zamiast powołania się na nieważność umowy. Ma to na celu doprowadzenie do sytuacji, w której kredyt zostanie uznany za złotowy, a przez to oprocentowany wg stawki LIBOR. Wówczas roszczenie o zapłatę obejmować będzie sumę nadpłat rat kredytu, które nie uległy jeszcze przedawnieniu. Czyli sumę nadpłat za 10 lat wstecz przed złożeniem pozwu. Chodzi o różnicę między wysokością rat dotychczas wyliczonych przez bank w stosunku do wysokości rat, które byłyby wyliczona przy założeniu, że kredyt jest w PLN oprocentowany wg stawki LIBOR. Należy się jednak liczyć z tym, że nawet w przypadku domagania się przez kredytobiorcę odfrankowienia kredytu, sąd może z urzędu uznać umowę za nieważną w całości. W konsekwencji kredytobiorca otrzyma mniej pieniędzy niż mógł, nie uzyskując przy tym efektu w postaci pozostawienia umowy w mocy bez niedozwolonych postanowień.

Wreszcie, z ostrożności, żądanie pozwu o zapłatę można ograniczyć tylko do nadwyżki nad tym, co kredytobiorca otrzymał od banku na podstawie umowy o kredyt w CHF.

Natomiast, w przypadku kiedy powód spłacił pozwanemu bankowi kwotę mniejszą niż otrzymał na podstawie umowy o kredyt w CHF, to istnieje ryzyko, że sąd z różnych powodów (np. bezpodstawnie powołując się na teorię salda) może uznać, że nawet pomimo tego, iż umowa o kredyt w CHF jest nieważna, albo zamieszczone w niej niektóre postanowienia – jako abuzywne (niedozwolone) – nie wiążą, to nie zachodzą podstawy do zasądzenia na rzecz kredytobiorcy jakichkolwiek środków pieniężnych. W związku z tym powództwo winno zostać oddalone w całości. Dlatego też uzasadnionym jest w takim wypadku zgłoszenie w pozwie – na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania o zapłatę – jako ewentualnego ww. roszczenia o ustalenie. Ustalenie przez Sąd powyższej okoliczności będzie miało znaczenie na przyszłość. tzn. odpowiednio albo bank nie będzie uprawniony do pobierania dalszych rat kredytu (żeby dochodzić zwrotu pozostałej części pieniędzy wypłaconych kredytobiorcy bank będzie musiał go pozwać), gdyż umowa jest nieważna albo będzie mógł pobierać kolejne raty kredytu w CHF tylko w wysokości wyliczonej wg stawki oprocentowania LIBOR.

Należy jednak pamiętać, że ilekroć kredytobiorcy przysługuje wobec banku roszczenie o zapłatę, to nie ma on prawa do żądania ustalenia. Dlatego też żądanie ustalenia powyższych okoliczności może mieć charakter tylko ewentualny, na wypadek gdy sąd oddali żądanie zapłaty konkretnej kwoty. Jest tak dlatego, że żądanie zapłaty jest dalej idące. Wynika to z powodów czysto proceduralnych.

Co powinno znaleźć się w uzasadnieniu pozwu?

W uzasadnieniu pozwu w sprawie o kredyt w CHF powinno się wskazać w szczególności na okoliczności zawarcia umowy o kredyt w CHF, jej treść, z przytoczeniem najważniejszych jej postanowień, jak też na daty i wysokość wypłat kredytu oraz na daty i wysokość pieniędzy pobranych przez bank lub wpłaconych przez kredytobiorcę. Wreszcie wskazać też należy na podjęcie próby polubownego załatwienia sprawy poprzez wysłanie do banku wezwania do zapłaty. Pozwoli to sądowi na zweryfikowanie zasadności naliczania odsetek za opóźnienie.

Co prawda kodeks postępowania cywilnego nie wymaga podawania w treści pozwu uzasadnienia prawnego, a w szczególności wskazywania podstawy prawnej dochodzonego roszczenia. Ze względu jednak na to, że w tego typu sprawach spór nie dotyczy okoliczności faktycznych (strony raczej są zgodne co do tego, że doszło do zawarcia umowy kredytowej o konkretnej treści, jak też że między stronami następowały dane przepływy pieniędzy), lecz ocen prawnych (kredytobiorcy uważają bowiem umowę o kredyt w CHF za nieważną / w pewnym zakresie za niewiążącą, podczas gdy bank uważa taką umowę za zgodną z prawem), uzasadnienie prawne jawi się właśnie jako najistotniejszy element pozwu.

Inaczej mówiąc – w takich sprawach rozstrzygnięcie zapada na podstawie oceny prawnych aspektów zawartej umowy. Dlatego w ocenie prawników kancelarii właściwym jest przedstawienie swojej argumentacji już w pozwie. Musimy wszakże przekonać Sąd do słuszności naszego zapatrywania na sprawę.

Do jakiego sądu należy skierować pozew?

Pozew można skierować do sądu właściwego nie tylko ze względu na adres siedziby banku, z którym została zawarta umowa o kredyt w CHF, ale również adres oddziału banku, w którym zawarto tę umowę. Wybór w tym zakresie należy do kredytobiorcy.

W pierwszej instancji sprawą zajmować się będzie, zależnie od wysokości kwoty dochodzonej pozwem, albo sąd rejonowy (gdy żądana kwota jest mniejsza bądź równa 75 tys PLN), albo sąd okręgowy (gdy żądana kwota jest wyższa niż 75 tys PLN).

Kierując pozew do niewłaściwego sądu należy liczyć się z tym, że pozwany bank może podnieść zarzut niewłaściwości miejscowej sądu, co niepotrzebnie opóźni czas przystąpienia do rozpoznania sprawy. Niezbędnym bowiem będzie przekazanie akt sprawy do sądu właściwego.

Jaka opłata od pozwu?

Pozew podlega opłacie. Zasadą jest, że opłata od pozwu wynosi 5% żądanej kwoty. W art. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych znajduje się jednak zapis, że w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych pobierana jest od konsumenta opłata w wysokości nie większej niż 1000 zł. Przepis ten został jednak niestety niefortunnie sformułowany. Nie da się zatem wykluczyć, że sąd rygorystycznie stosujący przepisy uzna, że opłata od pozwu w sprawach o kredyt w CHF ustalana jest według zasad ogólnych. Mimo to autor niniejszego artykułu podjąłby ryzyko opłacenia takiego pozwu w kwocie 1000 zł, nawet w przypadku dochodzenia pozwem większej kwoty.

Szerzej na temat tego jakie są koszty sprawy frankowej  można przeczytać w tym artykule (koszty sprawy frankowej).

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

[contact-form-7]

Artykuł Pozew w sprawie o kredyt w CHF pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

W ostatnim czasie wzrosła ilość sporów sądowych z udziałem osób, które zaciągnęły tzw. kredyt frankowy. Żeby nie pozostać gołosłownym, podczas ostatniego wykładu poświęconego tej właśnie materii, w którym uczestniczyli prawnicy naszej kancelarii (zorganizowanego przez Okręgową Radę Adwokacką w Krakowie w ramach szkolenia adwokatów), wygłaszający go sędzia, orzekający w okręgu wrocławskim poinformował, że obecnie około połowa spraw wpływających do sądu w tamtejszym okręgu dotyczy właśnie kredytów frankowych.

Wobec szerokiego zainteresowania tą właśnie materią postanowiliśmy poświęcić jej kilka następnych artykułów.

Naszego cyklu nie sposób było nie rozpocząć jednak od rozróżnienia występujących w obrocie dwóch typów tzw. kredytów frankowych, tj. kredytu denominowanego we franku szwajcarskim (CHF) oraz kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF).

Prawidłowe rozpoznanie danego typu umowy kredytu frankowego ma to znaczenie, że nie wszystkie pojawiające się w Internecie argumenty mające świadczyć o nieprawidłowości jednego z typów umowy kredytu frankowego mają również zastosowanie do drugiego rodzaju umowa kredytu frankowego. Podejmując batalię z bankiem na własną rękę należy zatem roztropnie wybierać informacje z sieci, tak żebyśmy nie posługiwali się w późniejszym sporze nieprzystającymi do naszej sprawy argumentami.

Tym samym niezwykle istotnym jest, aby osoba, która podpisała umowę kredytu frankowego prawidłowo ustaliła jakiego rodzaju jest to umowa. Co przy tym ważne, nie zawsze podana przez bank nazwa rodzajowa umowy jest prawidłowa. W praktyce autorowi zdarzyła się sytuacja kiedy bank przygotowaną przez siebie umowę nazwał umową kredytu denominowanego w CHF, podczas gdy faktycznie była to umowa indeksowana do CHF. Zdarzyła się również i sytuacja odmienna.

Niewątpliwie koniecznym do dokonanie takiej analizy potrzebne jest posiadanie kompletu dokumentów związanych z udzieleniem kredytu tzw. frankowego i ich właściwa analiza.

KREDYT DENOMINOWANY W CHF

Umowa kredytu denominowanego w CHF charakteryzuje się tym, że w treści umowy kwota kredytu podawana jest w walucie obcej (CHF), a dopiero w chwili wypłaty środków pieniężnych kapitał kredytu jest przeliczany z CHF na PLN według kursu z dnia wypłaty i w takiej walucie ostatecznie wypłacane są środki pieniężne.

Przykład: z umowy wynika, że kwota kredytu to 50.000 CHF (franków szwajcarskich), a mimo to wypłacona zostaje kwota 188.230 PLN (złotych polskich)

W przypadku umów o kredyty denominowane częstym zjawiskiem jest, że kwota wypłacona kredytobiorcy w PLN jest w innej wysokości niż była wnioskowana przez kredytobiorcę. Jest to spowodowane wahaniami kursów walut w okresie pomiędzy zawarciem umowy kredytowej, a dniem wypłaty środków pieniężnych.

KREDYT INDEKSOWANY DO CHF

Natomiast w przypadku kredytów indeksowanych do CHF w treści umowy kwota kredytu wyrażana jest w PLN, a dopiero po wypłacie kredytu kwota ta jest przeliczana na indeksowaną walutę obcą (CHF) według kursu z dnia wypłaty kredytu i w takiej wysokości oraz walucie ustalane jest zobowiązanie kredytobiorcy.

W przypadku tych umów zawsze jest zagwarantowane, że kredytobiorca otrzyma kredyt w złotówkach w takiej wysokości w jakiej wnioskował, gdyż przewalutowanie następuje już po wypłacie kredytu.

Przypominamy, że opisywaliśmy już sytuacje, w której kredyt frankowy, a właściwie kredyt indeksowany do CHF może okazać się nieważny. Tutaj znajdziecie więcej informacji: Kiedy umowa kredytowa z bankiem może okazać się nieważna?

CECHA WSPÓLNA OBU TYPÓW KREDYTU FRANKOWEGO

Wspólną cechą obu tych typów umów kredytów frankowych, tj. kredytu indeksowanego i denominowanego, jest spłata kredytu tzw. frankowego w PLN przeliczanych na CHF wg kursu obowiązującego w dniach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.

W ocenie autora kredytu frankowego i to zarówno denominowanego, jak i indeksowanego, nie sposób jest traktować – jak chcą tego banki – jako kredytu walutowego (choć tak naprawdę właściwym określeniem powinno być: „kredytu dewizowego”). Co prawda w przepisach brak jest legalnej definicji umowy kredytu walutowego, to jednak odwołując się do zasad interpretacji językowej, za kredyt walutowy uznać należy kredyt, który jest określony w walucie obcej, w tejże walucie obcej jest wypłacany i w tej samej walucie obcej jest spłacany. Kredyt frankowy nie odpowiada takiej definicji kredytu walutowego. W jego przypadku nie dochodzi bowiem w ogóle do rozliczeń między stronami w walucie obcej, lecz waluta obca pełni wyłącznie funkcję miernika wartości służącego do określenia rozmiaru świadczenia pieniężnego (kapitału wypłacanego kredytu, czy wysokości raty kapitałowo-odsetkowej), nie stanowiąc jego przedmiotu.

W przypadku obu kredytów sprawę rekomendujemy rozpocząć przygotowując wezwanie banku do zapłaty.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

[contact-form-7]

Artykuł Kredyt frankowy. Kredyt denominowany a indeksowany do CHF pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Żyjemy w czasach kiedy ludzie bardzo często zaciągają kredyty (pożyczki). Stało się to już niejako normą. Zdarza się również, że z różnorakich powodów (często niezawinionych) niektórzy przestają je spłacać. Wówczas bank (czy parabank w przypadku pożyczek) nie jest z tego faktu zadowolony i zasypuje takie osoby stertą wezwań do zapłaty, wypowiada umowy, a potem kieruje sprawy do sądu. Ewentualnie sprzedaje swoje wierzytelności jakiemuś funduszowi, by odzyskać choć część pieniędzy , nie brudząc przy tym sobie rąk procesem sądowym. Koniec końców, przestając spłacać kredyt (pożyczkę) stajemy przed sytuacją, że któregoś dnia otrzymamy z sądu niestety ten nieszczęsny pozew. Pojawia się zatem pytanie, co w takiej sytuacji trzeba zrobić?

Najczęściej oprócz pozwu dostajemy z sądu również:

1. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (można powiedzieć, że jest to w standardzie przesyłane wraz z pozwem w tego typu sprawach), albo
2. nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (to jest nakaz kosztowniejszy do zaskarżenia, wydawany np. w sprawach, w których przy okazji zawarcia umowy o kredyt/pożyczkę klient podpisał dodatkowo weksel in blanco na zabezpieczenie zwrotu pieniędzy), albo
3. wezwanie z sądu do złożenia odpowiedzi na pozew (rzadko, choć i taka sytuacja się zdarza).

CO ROBIĆ?

Teraz, zależnie od tego, który z wariantów występuje (tj. który z nakazów został nam doręczony, ewentualnie wezwanie do założenia odpowiedzi na pozew), TRZEBA DZIAŁAĆ SZYBKO i:

ad 1. złożyć sprzeciw od nakazu zapłaty, który jest bezpłatny,

ad 2. wnieść zarzuty od nakazu zapłaty, które niestety podlegają opłacie (3/4 opłaty od pozwu, tj. 3/4 z 5% dochodzonej należności),

ad 3 wysłać odpowiedź na pozew.

Każdą z tych czynności trzeba zrobić w ciągu 14 dni od doręczenia pism z sądu, przy czym do tego terminu wliczane są również weekendy. Nie chodzi zatem o 14 dni roboczych, co często jest mylone. Innymi słowy, jeśli pismo z sądu doręczono 14 stycznia 2019 roku, tj. w poniedziałek, to sprzeciw/zarzuty od nakazu zapłaty, czy odpowiedź na pozew, trzeba złożyć najpóźniej 28 stycznia 2019 roku, tj. w poniedziałek za dwa tygodnie. Można to zrobić albo osobiście na dzienniku podawczym w sądzie, z którego pisma zostały wysłane, albo na poczcie listem poleconym wysłanym na adres sądu.

SKUTKI ZANIECHANIA

Brak zaskarżenia nakazu zapłaty w powyższym terminie ma zaś taki skutek, że sprawa ulega zakończeniu i tak naprawdę, trudno będzie potem już to wszystko odwrócić (co nie znaczy, że nie będzie już to możliwe, ale o tym w innym artykule). Dlatego nie wolno przegapić tego terminu.

TREŚĆ SPRZECIWU / ZARZUTÓW / ODPOWIEDZI NA POZEW

Dobrze, ale co zatem należy napisać w tym sprzeciwie / zarzutach, czy odpowiedzi na pozew? Tak naprawdę, to zależy od danej sprawy.

Proces cywilny to postępowanie, które charakteryzuje się pewnymi regułami postępowania. Przede wszystkim powód (bank lub parabank) musi udowodnić przed sądem, że faktycznie przysługuje mu roszczenie względem pozwanego oraz jego wysokość. Można pokusić się o tezę, że w praktyce najważniejszym jest to, co zostało przedstawione i udowodnione przed sądem, a nie to jak było naprawdę. Nawet jeśli powództwo w rzeczywistości było zasadne, to z uwagi na pewne uchybienia po stronie powoda (np. niewystarczające dowody powołane w pozwie), nie mogło ono zostać uwzględnione przez sąd, a zatem musiało zostać oddalone w całości lub części. To zaś oznaczałoby wygraną klienta, który może i faktycznie powinien był zwrócić bankowi (lub parabankowi) jakieś pieniądze, ale dzięki zaniechaniom banku (parabanku), wytkniętym właśnie w sprzeciwie/zarzutach od nakazu zapłaty, odpowiedzi na pozew, czy później w toku procesu, został od tego uwolniony.

Takie zaś sytuacje, wbrew pozorom, nie zdarzają się rzadko. Banki (parabanki), czy fundusze, które skupiły wierzytelności banków (parabanków), starają się bowiem minimalizować swoje koszty i zlecają obsługę prawną kancelariom, które tego typu sprawy rozpatrują masowo, bez dogłębniejszej analizy, a nawet bez upewnienia się, czy roszczenie faktycznie przysługuje. Innymi słowy, pozwy kierowane przez banki (parabanki), czy fundusze, bardzo często są wadliwe. Jednakże bardzo rzadko sąd sam te błędy wychwyci. Trzeba sądowi w tym pomóc.

Najczęstsze błędy popełniane przez powodów w tego typu sprawach sprowadzają się do niewykazania, że: bank (parabank) w ogóle był uprawniony do wypowiedzenia umowy kredytu (pożyczki), że ją faktycznie wypowiedział, jaka jest wysokość wierzytelności, a w przypadku funduszy, niewykazania że w ogóle doszło do skutecznego przelewu konkretnej wierzytelności przysługującej wobec danej osoby. Często też powodowie nie wykazują, że osoby działające w imieniu banku (parabanku), czy funduszu, były do tego umocowane. Ma to zaś takie znaczenie, że takie czynności wówczas są bezskuteczne. Wreszcie, zdarzają się sytuacje, że dochodzone pozwem roszczenia są przedawnione.

To czy w konkretnej sprawie dopuszczono się uchybień zależy od analizy treści pozwu i załączonych do niego dokumentów.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

[contact-form-7]

Artykuł Dostałem (-am) pozew o niespłacony kredyt. Co robić? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.