Czy zainicjowanie sprawy frankowej to pewny sukces? Czy obecnie Sądy orzekają tylko na korzyść kredytobiorców? Niestety, pomimo wielu korzystnych rozstrzygnięć wyroku sądowego w konkretnej sprawie dalej nie można być pewnym. Dzisiaj odpowiemy zatem na pytanie, jakie konsekwencje niesie za sobą przegranie sprawy frankowej.

Należy mieć świadomość, że orzecznictwo w tzw. sprawach frankowych choć jest bardzo rozbudowane, to jednak jest bardzo niestabilne. Rozstrzygnięcia w sprawach najczęściej uzależnione są od osoby sędziego rozpoznającego sprawę. Nie ma jeszcze jednej wypracowanej linii orzeczniczej. Tak na prawdę można powiedzieć, że „co sąd, to wyrok„.

Zauważyć jednak należy, że obecna tendencja jest do wydawania wyroków korzystnych dla kredytobiorców. Na pewno teraz jest ich więcej niż w przeszłości. W zeszłym roku Sąd Najwyższy zaczął wydawać korzystne dla kredytobiorców wyroki, podczas gdy w latach poprzednich takie wyroki były niekorzystne (choćby w 2015 roku wydał wyrok, na który niektóre banki się dotąd powołują). Również pomocne dla kredytobiorców jest orzecznictwo TSUE, które od dłuższego czasu jest korzystne. Dotąd wyroki te były pomijane, ale w ostatnim czasie coraz częściej pojawiają się w uzasadnieniach sądowych. 3 października 2019 roku został wydany kolejny wyrok TSUE, tym razem dotyczący zawartej w Polsce umowy o kredyt indeksowany, który miejmy nadzieję utrwali pozytywny trend w orzecznictwie. Orzeczenie to jest bowiem pozytywne dla kredytobiorców, gdyż m.in. pozbawia banki części argumentów obronnych.

Fakt wydawania przez polskie sądy wyroków korzystnych dla kredytobiorców jest niepodważalny.

Niemniej jednak każdemu Klientowi podkreślamy, że rozstrzygnięcie konkretnej sprawy każdorazowo zależy to od okoliczności danego przypadku i osoby sędziego.

Nie warto przy tym słuchać huraoptymistycznych scenariuszy malowanych przez sprzedawców marzeń. Mrzonek o tym, że zainicjowanie sprawy oznacza wygraną. Że nie ma praktycznie ryzyka przegranej. Tak kolorowo bowiem w rzeczywistości nie jest. Takie bajania służyć mają wyłącznie nakłonieniu nieświadomych kredytobiorców na skorzystanie z usług pośrednika naganiającego klientów firmie prawniczej.

Adwokat, który rzetelnie wykonuje swój zawód, nigdy nie może zapewnić swojego klienta o na pewno pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy. Po pierwsze dlatego, że zabraniają mu tego przepisy kodeksu etyki. Po drugie dlatego, że zwyczajnie mówiłby nieprawdę. A w końcu dlatego, że rozstrzygnięcie sprawy należy do Sądu, nie do adwokata. Niestety natomiast sprawy kredytów tzw. frankowych nie są jednoznacznie oceniane przez sądy. Adwokat powinien dołożyć wszelkich starań, aby rozstrzygnięcie było korzystne dla jego klienta – nie może jednak takiego wyroku zagwarantować.

Warto o tym pamiętać wybierając adwokata. Do sprawy sądowej należy bowiem przystąpić z pełną świadomością możliwych do uzyskania korzyści wynikających z wygrania sprawy, ale także ryzyk jakie wiążą się z negatywnym dla kredytobiorcy rozstrzygnięciem.

Konsekwencje przegrania sprawy z bankiem

Decydując się na wytoczenie sprawy sądowej, także sprawy przeciwko bankowi, powinniśmy dokonać swoistego ważenia dóbr. Na szali powinniśmy położyć możliwe do osiągnięcia korzyści i konsekwencje przegrania sprawy.

Najważniejsza konsekwencja oddalenia powództwa to… konieczność dalszego spłacania kredytu według dotychczasowych zasad. Całkowita przegrana (oddalenie roszczenia o zasądzenie i o ustalenie nieważności albo tzw. odfrankowienia) wiązać się będzie z tym, że w sytuacji kredytobiorcy nic się nie zmieni. W dalszym ciągu będzie on zależy od kursu CHF ustalanego przez bank. W dalszym ciągu ostateczna wysokość jego zadłużenia nie będzie znana – aż do dnia spłaty kredytu. W dniu przygotowywania tego artykułu (21.03.2020 r.) kurs CHF w jednym z kantorów internetowych wynosi 4,4526 zł. Jest zatem źle, ale zgodnie z umową kredytową nie ma przecież górnego limitu do jakiego kurs franka szwajcarskiego może wzrosnąć.

Nie mniej dotkliwym, choć jednorazowym, skutkiem przegrania sprawy jest również konieczność pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie dość zatem, że w takim wypadku kredytobiorca nie uzyskuje pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia, to jeszcze musi za to zapłacić.

O tym, jakie są koszty sprawy frankowej pisaliśmy w poprzednim artykule. Jednak wyciągnąć przed nawias trzeba, że w przypadku przegranej kredytobiorca nie odzyska uiszczonej na samym początku procesu opłaty od pozwu. Tak jak wyjaśniliśmy we wcześniejszym wypisie jest to zasadniczo 1.000 zł (chyba, że dochodzimy więcej niż jednego roszczenia – wówczas wielokrotność tej sumy).

Co więcej kredytobiorca w takim przypadku zostanie obciążony innymi kosztami wynikłymi w toku postępowania sądowego. Chodzi o koszty ewentualnej opinii biegłego sądowego, gdyby Sąd zdecydował się z niej skorzystać (ok. 2.000 zł – 3.000 zł) oraz ewentualne koszty związane ze stawiennictwem świadka na rozprawie, czy koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego.

Dodatkowo w przypadku przegranej kredytobiorca zostanie zobowiązany do zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego bankowi, jeżeli ten będzie korzystał z pomocy adwokata lub radcy prawnego (a jest to akurat rutyną). Koszty te zależą od wysokości żądanej kwoty. Z naszego doświadczenia wynika, że roszczenia kredytobiorców oscylują w granicy 200.000 zł. Jeżeli roszczenie byłoby niewiele niższe, to koszty zastępstwa wynosiłyby 5.400 zł, natomiast jeżeli roszczenie byłoby wyższe, to koszty zastępstwa wynosiłyby 10.800 zł. Pełny wykaz urzędowych, minimalnych stawek adwokackich znajduje się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości.

Należy przy tym mieć świadomość, że ww. stawka kosztów zastępstwa adwokackiego jest tzw. stawką minimalną. Sąd, biorąc pod uwagę m.in. stopień skomplikowania sprawy, czy ilość rozpraw, może wynagrodzenie zasądzić w wysokości do maksymalnie sześciokrotności stawki. W praktyce zdarza się to jednak bardzo rzadko – zasadą jest jednokrotność.

Podsumowując w najbardziej optymistycznym wariancie, w sytuacji kiedy kredytobiorca wystąpi przeciwko bankowi z roszczeniem w przedziale 50.000 zł – 200.000 zł ryzykuje sumarycznie kwotę 6.400 zł (tj. sumę 1.000 zł tytułem opłaty od pozwu, której nie odzyska oraz kwoty 5.400 zł tytułem kosztów zastępstwa, które będzie musiał uiścić na rzecz banku). W przypadku wartości przedmiotu sporu przekraczającej 200.000 zł to ryzyko wzrasta to kwoty minimum 11.800 zł (tj. sumę 1.000 zł tytułem opłaty od pozwu, której nie odzyska oraz kwoty 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa, które będzie musiał uiścić na rzecz banku).

Ostatecznej wysokości kosztów w konkretnej sprawie nie sposób jest teoretycznie ustalić. Jak wspomnieliśmy powyżej jest jeszcze kilka innych czynników, które je determinują. Co więcej kredytobiorca może uzyskać zwolnienie od kosztów sądowych w części lub w całości (zwolnienie to zasadniczo nie dotyczy jednak kosztów zastępstwa procesowego zasądzonego dla drugiej strony).

Koszty postępowania apelacyjnego

W przypadku negatywnego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji kredytobiorca ma możliwość złożenia apelacji. Takie pismo podlega opłacie w wysokości jak pozew. W przypadku przegrania sprawy w sądzie odwoławczym opłata ta nie zostanie kredytobiorcy zwrócona, a dodatkowo będzie on zobowiązany do pokrycia kosztów zastępstwa adwokackiego lub radcowskiego na rzecz banku. Koszty zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym wynoszą zasadniczo 50% stawki minimalnej.

Inne polecane artykuły

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali również inne artykuły dotyczące spraw kredytobiorców w sporach z bankami, które mamy nadzieję zainteresują naszych Czytelników. Poniżej przedstawiamy niektóre z nich:

• Jakie są koszty sprawy frankowej?
• Czego można domagać się w sprawie frankowej?
• Jakie dokumenty do sprawy o kredyt frankowy?
• Wezwanie banku do zapłaty
• Pozew w sprawie o kredyt w CHF

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Jakie są ryzyka związane z przegraniem sprawy frankowej? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Baza wiedzy wypracowana dotychczas dla kredytobiorców przez kancelarię

Aby podsumować dotychczasową wiedzę, zapraszamy do zapoznania się z pozostałymi tekstami w sprawach frankowych znajdujących się w zakładce – kiedy masz prawo w sporze z bankiem. W artykule o tym jak rozpocząć sprawę frankową, wyjaśniliśmy jakie dokumenty są potrzebne do zainicjowania sprawy o kredyt frankowy. Wskazaliśmy również, czego można domagać się w sprawie frankowej?

Niemniej jednak sprawę frankową należy zacząć od odpowiedzenia sobie na pytanie, czy zaciągnęliśmy kredyt indeksowany, czy denominowany. W tym artykule wyjaśniamy jak rozróżnić obie formy.

Po dokonanej analizie i ustaleniu jakie roszczenia nam przysługują należy wystosować do banku wezwanie do zapłaty – o tym jak powinno być ono skonstruowane piszemy w tym artykule.

Niestety banki rzadko kiedy pozytywnie takie wezwania rozpatrują. Tak jak pisaliśmy – pomimo dużej liczby korzystnych wyroków twierdzą oni, że umowy są sporządzone prawidłowo, a wobec tego kredytobiorcom nie przysługują żadne roszczenia. W większości przypadków to nieprawda. Żeby dochodzić swoich praw musimy zatem sporządzić pozew. W tym artykule opisujemy jak wygląda pozew w sprawie o kredyt w CHF.

Przygotowaliśmy również artykuł o tym, co robić kiedy to my zostaliśmy pozwani o niespłacony kredyt. O takiej sytuacji możecie przeczytać pod tym linkiem.

Właśnie minęły 3 lata, odkąd zaczęliśmy zajmować się kredytami walutowymi. 14 marca 2017 roku przygotowaliśmy artykuł, w którym opisaliśmy kiedy umowa kredytowa z bankiem może okazać się nieważna.

Jakie są koszty sprawy frankowej?

Po zapoznaniu się z powyższymi artykułami, kiedy mamy zgromadzone już pewne zasoby wiedzy na temat spraw frankowych, można zacząć zastanawiać się nad tym jakie są koszty sprawy frankowej? Mamy świadomość, że dla kredytobiorców jest to jeden z elementów, który będzie istotny przy podejmowaniu decyzji o rozpoczęciu z bankiem sporu sądowego.

Przechodząc do meritum – jakie są koszty zainicjowania sprawy frankowej?

Opłata od pozwu w sprawie frankowej

Pierwszym i najważniejszym wydatkiem związanym ze wszczęciem przeciwko bankowi sprawy jest koszt opłaty od pozwu.

Zgodnie z art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych:

W sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20 000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 1000 złotych.

W praktyce koszt ten wynosi 1.000 zł. Przy czym należy mieć na uwadze, że jeżeli decydujemy się na wystąpienie z dwoma roszczeniami (np. o zapłatę i o unieważnienie umowy), to w naszej ocenie należy uiścić dwie osobne opłaty (łącznie 2.000 zł).

Zdarza się, że sądy czasem uznają, że wystarczającym jest uiszczenie opłaty w wysokości 1.000 zł zamiast 2.000 zł, pomimo dochodzenia pozwem dwóch roszczeń. Wówczas pozostały tysiąc jest zwracany kredytobiorcy przez Sąd, przez co nie jest on stratny nawet jeśli opłaci pozew w wyższej kwocie. Lepiej zatem opłacić pozew większą kwotą, gdyż w przypadku uznania przez sąd, że opłata faktycznie powinna być w kwocie 2.000 zł, to taki pozew – jako nieprawidłowo opłacony – podlegałby zwrotowi (brak taki oczywiście może być uzupełniony w ciągu 7 dni, ale opóźnia to trochę procedowanie)

Opłata skarbowa od pełnomocnictwa

Jeżeli kredytobiorca decyduje się na ustanowienie pełnomocnika (o tym kto może być pełnomocnikiem pisaliśmy w tym artykule – pełnomocnik w sprawie cywilnej) musi liczyć się z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zgodnie z ustawą o opłacie skarbowej opłata wynosi 17 zł i uiszcza się ją na rachunek bankowy właściwego urzędu miasta. W przypadku, gdy kredytobiorcami jest więcej osób – np. małżeństwo – to opłata powinna być uiszczona od każdej osoby osobno.

Podsumowanie wydatków na wszczęcie postępowania sądowego

Reasumując, aby zainicjować sprawę frankową musimy już na samym początku ponieść następujące wydatki:

• 1.000 zł (lub 2.000 zł) tytułem opłaty od pozwu,
• 17 zł (lub 34 zł) tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (jeżeli kredytobiorca zdecyduje się na korzystanie z pomocy pełnomocnika).

Koszty, które mogą powstać w toku sprawy frankowej

W toku procesu sąd może uznać, że dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędnym jest zasięgnięcie opinii biegłego. Sądy coraz rzadziej dostrzegają konieczność korzystania z pomocy biegłego, gdyż działania biegłych w większości spraw sprowadzać by się miały do działań czysto rachunkowych. Niemniej jednak należy się liczyć z tym, że sąd taką opinię może zechcieć uzyskać. 

Koszt z tego tytułu to kwota ok. 2.000 zł – 3.000 zł. Przed zleceniem biegłemu sporządzenia opinii Sąd żąda uiszczenia zaliczki przez jedną ze stron.

W toku postępowania mogą się pojawić również inne koszty związane np. ze stawiennictwem świadka na rozprawie, czy koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego.

Rozstrzygnięcie o kosztach sprawy frankowej

W wyroku kończącym sprawę sąd rozstrzyga definitywnie o kosztach. Zasadą jest, że koszty postępowania pokrywa strona przegrywającą sprawę. Oznacza to, że w przypadku wygrania sprawy przez kredytobiorcę Sąd zasądza od banku na jego rzecz zwrot wszystkich dotychczas poniesionych przez niego kosztów, tj. opłaty od pozwu, opłaty od pełnomocnictwa, ewentualnej zaliczki na opienię biegłego, jak też tzw. koszty zastępstwa adwokackiego (oczywiście jeśli strona w danym procesie była reprezentowana przez pełnomocnika).

Natomiast w przypadku przegrania sprawy przez kredytobiorcę, co niestety również może mieć miejsce, dotychczas poniesione koszty nie podlegają zwrotowi kredytobiorcy, a nadto kredytobiorca będzie musiał uiścić bankowi koszty jego zastępstwa procesowego (jeżeli bank będzie korzystał z pomocy adwokata lub radcy prawnego) w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości.

Koszty postępowania apelacyjnego w sprawie frankowej

Wyrok wydany przez Sąd I instancji nie zawsze kończy sprawę. Przegrana strona (lub obie, jeśli obie czują się przegranymi przynajmniej w jakiejś części) może wnieść apelację. 

Apelacja podlega opłacie najczęściej w wysokości analogicznej do wysokości opłaty od pozwu (wyjątek dotyczy sytuacji kiedy przedmiotem zaskarżenia jest tylko część wyroku).

Również w toku postępowania przed Sądem II instancji pojawia się kwestia obowiązku pokrycia kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika.

Analogicznie, w wyroku wydanym przez Sąd II instancji, strona przegrana ma obowiązek ponieść koszty postępowania, przy czym chodzi o globalną kwotę kosztów powstały w toku postępowania przed Sądem I oraz II instancji.

Szerzej o konsekwencjach, jakie wiążą się z przegraniem sprawy piszemy w tym artykule.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Jakie są koszty sprawy frankowej? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

CZEGO MOŻNA DOMAGAĆ SIĘ W SPRAWIE FRANKOWEJ?

W związku z tym, że wiele osób, które w przeszłości zaciągnęło kredyty powiązane w jakiś sposób z walutą obcą – frankiem szwajcarskim (popularnie nazywane „kredytami frankowymi”), nie do końca jest świadomych tego, czego można domagać się w sądzie w sporze z bankiem, niniejszym artykułem chcielibyśmy choć trochę rozwiać te wątpliwości.

Z uwagi na pewne różnice zachodzące pomiędzy kredytami indeksowanymi a kredytami denominowanymi, które w naszej ocenie rzutują na zakres roszczeń przeciwko bankowi, owo zagadnienie omówimy osobno w stosunku do obu z nich.

Należy jednak pamiętać o tym, że sama nazwa umowy kredytowej nie przesądza jeszcze, że zawarta umowa ma charakter kredytu denominowanego lub indeksowanego. Ważniejsza niż tytuł jest treść umowy. O różnicach w obu typach można przeczytać tutaj.

KREDYTY INDEKSOWANE

W przypadku, gdy podpisana z bankiem umowa kredytu indeksowanego do CHF jest wadliwa (żeby mieć co do tego pewność niezbędnym jest dokładne zapoznanie się z jej treścią), kredytobiorca (a zatem tzw. „frankowicz”) może wystąpić na drogę sądową i próbować:

1. dochodzić nieważności umowy kredytowej i w związku z tym zwrotu wszystkich rat kredytu (zarówno części kapitałowej, jak i odsetkowej), które bank od niego pobrał na przestrzeni ostatnich 10 lat (za okres późniejszy niestety roszczenia się już przedawniły, przez co bank mógłby się bronić zarzutem przedawnienia, a w konsekwencji w tym zakresie roszczenia kredytobiorcy nie zostałoby uwzględnione),
2. dochodzić tzw. „odfrankowienia”, tj. przekształcenia ze skutkiem wstecznym (już na chwilę podpisania umowy) umowy z kredytu indeksowanego do CHF w kredyt w PLN oprocentowany zgodnie z LIBOREM, bez żadnego odniesienia do CHF (przez co wahania kursu nie mają wpływu na wysokość zadłużenia kredytowego i wysokość rat kredytu) i w związku tym zwrotu nadpłaconych rat kredytu z uwzględnieniem okresu przedawnienia jak w powyższym przykładzie,
3. obu tych sposobów, tzn. w pierwszej kolejności dochodzić nieważności umowy kredytowej, a ewentualnie – na wypadek nie uwzględnienia tego roszczenia – dochodzić „odfrankowienia” umowy kredytowej.

W tym miejscu chcielibyśmy tylko zasygnalizować, że w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytowej (a zatem w przypadku, o którym mowa w punkcie 1. powyżej), uznać należy, że wszelkie świadczenia uiszczone na jej podstawie (tj. m.in. wypłata kredytu, pobranie przez bank środków pieniężnych tytułem spłaty rat kredytu) były zrealizowane bez podstawy prawnej. W związku z tym strony są względem siebie zobowiązane do zwrotu tego co sobie wzajemnie świadczyły.

Ma to też znaczenie takie, że należy liczyć się z tym, iż bank może albo sam bronić się w procesie zarzutem potrącenia własnego roszczenia wobec kredytobiorcy (dotychczas tego jednak nie czyni) albo po przegranej sprawie pozwać kredytobiorcę o zwrot wypłaconych mu pieniędzy. W naszej ocenie takie roszczenia banku są przedawnione (przedawnienie nastąpić powinno z upływem 3 lat od daty wypłaty kredytu / poszczególnych transz kredytu), ale obecnie kwestia ta nie jest jeszcze rozstrzygnięta. Banki podejmują różne próby argumentowania, że termin przedawnienia należy liczyć od innej daty (a zatem nie doszłoby jeszcze do przedawnienia), albo że w takim przypadku należy w ogóle pomijać fakt przedawnienia roszczeń.

Niezależnie od powyższego, warto przy okazji wspomnieć, że banki straszą, iż oprócz zwrotu kapitału kredytu dodatkowo domagać się będą od frankowiczów wynagrodzenia za korzystanie przez nich z kapitału, nie wskazując jednak jakichkolwiek podstaw prawnych swoich roszczeń. Na chwilę obecną brak jest wyroków w tego typu sprawach. Dotychczas w tej sprawie stanowisko zajęli Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Rzecznik Finansowy oraz Rzecznik Praw Obywatelskich, którzy zgodnie uznali, że tego typu roszczenia bankom nie przysługują.

Bez wątpienia jednak dużą zaletą unieważnienia umowy kredytowej jest to, że nie trzeba spłacać dalszych rat kredytu. Często jest to bardzo duża korzyść, gdyż niejednokrotnie kredytobiorcy mają do spłaty jeszcze drugie tyle, co dotychczas spłacili.

W przypadku natomiast drugiej możliwości, czyli tzw. „odfrankowienia” umowy, kredytobiorca zachowuje korzyści wynikające z zawarcia umowy kredytowej indeksowanej do CHF (tzn. niższe, przynajmniej na razie, oprocentowanie, ustalane według stawki LIBOR), a przy okazji uwalnia się ryzyka wynikającego ze zmian kursów CHF. Skutkiem bowiem odfrankowienia umowy jest to, że kredyt od początku powinien być traktowany jako w zawarty PLN. Co przy tym ważne, bankowi nie przysługują w takim wypadku żadne roszczenia wobec kredytobiorcy. Pamiętać jednak należy, że taki kredyt trzeba będzie dalej spłacać, choć w niższych niż dotychczas ratach (przynajmniej dopóki LIBOR diametralnie nie wzrośnie). Wzrost kursu CHF nie będzie miał już bowiem wpływu na wysokość rat. Na chwilę obecną (choć może to się zmienić w przyszłości) stawki LIBOR-u są ujemne, przez co oprocentowanie takiego kredytu jest na niskim poziomie, a w każdym razie niższym niż zwykły kredyt w PLN oprocentowany wg stawki WIBOR.

KREDYT DENOMINOWANY

W naszej ocenie, w przypadku podpisania wadliwej umowy o kredyt denominowany w CHF kredytobiorca – frankowicz może podjąć próbę tylko dochodzenia nieważności takiej umowy i zwrotu od banku pieniędzy dotychczas pobranych, przy uwzględnieniu 10-letniego okresu przedawnienia.

W takim wypadku aktualne są poczynione powyżej uwagi w zakresie nieważności umowy o kredyt indeksowany. Kredytobiorcy mogą osiągnąć podobne korzyści, ale i liczyć się z analogicznymi zagrożeniami.

Co prawda w orzecznictwie czasem pojawiają się głosy, że również w przypadku kredytów denominowanych możliwym jest dochodzenie ich „odfrankowienia”, tzn. doprowadzenia do uznania, że umowa kredytowa od początku jest w PLN oprocentowana wg stawki LIBOR, bez żadnego odniesienia do CHF. Ostatnio takie stanowisko przedstawił nawet Sąd Najwyższy.

W naszej ocenie jest to jednak błędne stanowisko, które nie powinno się utrzymać. W przeciwieństwie do kredytów indeksowanych, w przypadku kredytów denominowanych kwota kredytu jest określona bezpośrednio w CHF, a nie w PLN (jak ma to miejsce w przypadku kredytów indeksowanych). Gdyby zatem uznać, że umowa kredytu jest w PLN, to kwota kredytu nie byłaby wcale określona w treści umowy – to zaś skutkować powinno uznaniem takiej umowy za nieważną.

PRZYGOTOWANIE DO SPRAWY FRANKOWEJ

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali kompendium wiedzy dla kredytobiorców. Tutaj wyjaśnili jakie dokumenty należy zgromadzić do sprawy frankowej. Wytłumaczyli jak powinien wyglądać pozew w sprawie o kredyt w CHF. A także dodali, ze pozew należy poprzedzić wezwaniem banku do zapłaty. W tym artykule wyjaśniono natomiast jakie są koszty sprawy frankowej.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski – siedziba kancelarii mieści się w Krakowie dlatego zachęcamy do osobistego kontaktu kredytobiorców z Krakowa, Niepołomic, Wieliczki, Tarnowa, Olkusza, Jaworzna i innych miast.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Czego można domagać się w sprawie frankowej? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Dysponowali jednak rachunkiem bankowym otwartym w banku PKO BP. Stąd też ufali temu podmiotowi. Zresztą nigdy dotychczas ich nie zawiódł. Byli zadowoleni z jakości świadczonych usług. Poza tym mieli do niego blisko. Oddział banku znajdował się niedaleko ich miejsca zamieszkania, pracowały tam panie z sąsiedztw . Dlatego, kiedy w końcu podjęli ostateczną decyzję, że chcą wziąć kredyt, to tam postanowili pójść w pierwszej kolejności. Oczywiście, przezorność wymagała zweryfikowania ofert również w innych bankach. Tam jednak im odmówiono, gdyż żaden z banków, biorąc pod uwagę ich wiek, nie chciał udzielić kredytu na 30 lat. Pozostał im zatem tylko PKO BP.

Co ważne w tej historii, oprócz braku większego doświadczenia w zakresie usług bankowych, Klienci nie mieli też wykształcenia w tym kierunku. Interesował ich kredyt w wysokości 300.000 zł z możliwie długim okresem spłaty. Nie wiedzieli wtedy o kredytach walutowych. Zresztą potrzebowali przecież pieniędzy na sfinansowanie budowy w Polsce, nie w Szwajcarii.

Pani z banku zaproponowała jednak kredyt we frankach szwajcarskich. Argumentowała, że kredyt we frankach jest dużo bardziej korzystny niż kredyt złotówkowy. Miało być taniej. Przedstawiając tabele i wykresy przekonywała, że jest to waluta stabilna. Nie informowała o ryzyku, nie przedstawiła symulacji co może się stać, kiedy waluta zdrożeje. Nie przestrzegała, że kurs franka jest sztucznie utrzymywany na niskim poziomie i może się to zmienić. W końcu dodała, że sama ma kredyt w tej walucie, że ona poleca ten produkt.

Jak nie zaufać sąsiadce – uśmiechniętej pani z banku, sprytnie skracającej dystans, oferującej złotą kartę, dającej dobre rady jak zmniejszyć wysokość kosztów bankowych (tj. dokupując kolejne produkty bankowe lub występując do innych banków, żeby PKO przedstawiło jeszcze „lepszą” ofertę)?

Trudno się oprzeć takim argumentom, kiedy marzenia są na wyciągnięcie ręki i można je zrealizować jeszcze taniej, bez ryzyka. Decyzja zapadła. Wymarzony własny kąt PKO BP dopełnił przymiotnikiem „hipoteczny”. Trzysta tysięcy złotych przeliczono na ok. 135 tys. franków szwajcarskich. W związku z tym, że waluta już wtedy zaczęła drożeć, Klientom wypłacono ostatecznie 320 tys. złotych, nawet pomimo tego, że aż tak dużej kwoty oni nie potrzebowali.

Obecnie sam tylko pożyczony kapitał, nie licząc odsetek i innych dodatkowych kosztów, to ok. 520 tys. złotych. Ponad pół miliona. Dotychczas bank pobrał od klientów ok. 160 tys. złotych oraz 10 tys. franków. Upraszczając – w normalnych warunkach ponad połowa kapitału byłaby już spłacona. W realiach sprawy Klienci w rzeczywistości nie rozpoczęli jeszcze spłacać kwoty, którą wzięli od banku, pomimo że bank pobrał od nich takie ogromne sumy.

Nieodpłatnie przeanalizowaliśmy sprawę. Zadaliśmy sobie pytanie – czy postępowanie banku jest uczciwe? Naszym zdaniem nie. Po lekturze umowy doszliśmy do wniosku, że umowa jest nieważna – z wielu różnych powodów. Chodzi m.in. o sprzeczność jej treści z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa bankowego, o to że pozostaje w sprzeczna z zasadą walutowości, o to że zawiera klauzule abuzywne, a w końcu o to, że sprzeczna jest z zasadami współżycia społecznego i naturą stosunku prawnego. Ponadto, jest ona dotknięta postanowieniami abuzywnymi (niedozwolonymi) .
Imieniem klientów przygotowaliśmy wezwanie do zapłaty na całą dotychczas pobraną sumę. W odpowiedzi bank próbował nam wmówić, że umowa jest ok przez co nasze żądanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z tym, na zlecenie Klientów, przygotowaliśmy pozew. Nasze argumenty ujęliśmy na prawie 60 stronach. Staraliśmy się być zwięźli, ale do powierzanych nam spraw podchodzimy z pełnym zaangażowaniem. Nie mogliśmy pozwolić sobie na przeoczenie nawet najmniejszego szczegółu. Rozpracowaliśmy umowę. Wyłuszczyliśmy wszystkie jej mankamenty. Antycypowaliśmy argumenty banku. Wyłożyliśmy wszystkie karty, grając va banque. Pozew został wysłany. Łącznie z załącznikami liczył 176 stron. Dużo. Prawie cały tom akt sądowych.

Pozew przeszedł kontrolę formalną. Sąd postąpił bardzo sprawnie i szybko. Bezzwłocznie wysłał pozwanemu bankowi odpis naszego pozwu i zobowiązał go do ustosunkowania się.

Zastanawialiśmy się jakie argumenty bank przedstawi tym razem. Czy będzie nas w stanie czymś zaskoczyć? Otrzymaliśmy pismo. Nadeszło w niechlujnej, porozrywanej kopercie. Co prawda objętościowo robiło wrażenie. 89 stron samego tekstu. Szybko jednak okazało się, że forma nie przystaje do treści. Dało wyczuć się szablonowość. Wszystkiego można było się spodziewać. Bank odnosił się do argumentów, których nawet nie powołaliśmy, natomiast część z naszych zarzutów pominął milczeniem. W naszej opinii naruszył też tajemnicę bankową – omyłkowo bowiem w treści pisma ujawnił dane osobowe swoich innych klientów, a także okoliczność, że pozostaje z nimi w dwóch sporach sądowych. Nieładnie.

Bank powołał kilkadziesiąt korzystnych dla siebie wyroków sądowych. Milczeniem zbył jednak te sprawy, w których przegrał. Dlatego tym bardziej cieszą nas informacje o kolejnych wygranych sprawach sądowych kredytobiorców z PKO BP. Mamy nadzieję, że do grona szczęśliwców dołączą również nasi klienci.

O rozstrzygnięciu sprawy naszych klientów dowiemy się być może już 30 października 2019 roku. Na termin ten sąd bowiem wezwał wszystkich świadków i strony, a zatem jest szansa, że sprawa zakończy się tylko jedną rozprawą, chyba że bank podejmie jakieś kroki, by odroczyć zakończenie sprawy.

PS. Zdjęcie oczywiście jest przekorne, gdyż Klienci nigdy franków szwajcarskich od banku nie dostali.

Jak widać bank nie traktuje swoich klientów poważnie. Pomimo stworzenia rażąco niekorzystnej umowy dla kredytobiorców, nie zamierza w jakikolwiek sposób iść im na rękę. Wręcz twierdzi, że kredytobiorcy sami chcieli podpisać nieważną i naruszającą ich interesy umowę. W naszym odczuciu nie można takiego postępowania zbyć milczeniem.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Historia sporu kredytobiorców z bankiem PKO BP pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.