W poprzednim artykule, dotyczącym zagadnienia przedawnienia roszczeń w sprawach „frankowych”, opisaliśmy podstawowe kwestie dotyczące przedawnienia roszczeń w sprawach „frankowych” oraz jak w praktyce wygląda przedawnienie roszczeń pieniężnych kredytobiorców i banku. Można go znaleźć pod następującym adresem: https://maszprawo.edu.pl/kredyt-chf-przedawnienie/ Od czasu jego opublikowania sądy rozjaśniły kolejne kwestie mogące rodzić pewne praktyczne trudności w dochodzeniu roszczeń przez kredytobiorców, a wydane w sprawach kredytów CHF orzecznictwo jest naprawdę bogate.

Na szczególną uwagę zasługują ustalenia Trybunału Sprawiedliwości zawarte w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 roku w sprawie C-776/19 (LEX nr 3183143). Był to kolejny wyrok TSUE, w którym Trybunał pochylił się nad szeregiem istotnych dla kredytobiorców kwestii i kolejny, który ugruntowuje konsekwentne od lat stanowisko TSUE. Co jednak szczególnie istotne, Trybunał wskazał m.in. na konieczność odmiennego niż dotychczas, określania początku biegu terminu przedawnienia roszczeń pieniężnych kredytobiorców. Orzeczenie można znaleźć pod tym adresem: wyrok TSUE omawiający przedawnienie roszczeń w sprawach frankowych.

Przedawnienie roszczeń w sprawach frankowych – stanowisko TSUE to idealne rozwiązanie dla kredytobiorców

W wyroku w sprawie C-776/19 podkreślone zostało, że konsument musi mieć zapewnioną możliwość podniesienia w każdej chwili nieuczciwego charakteru warunku umownego, tj.: roszczenie o unieważnienie umowy frankowej, jako roszczenie mające charakter niemajątkowy nie ulega przedawnieniu. Podkreślał to również Sąd Najwyższy:

powództwo wniesione przez konsumenta w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku zawartego w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem nie może podlegać żadnemu terminowi przedawnienia (Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 czerwca 2021 roku, C-776/19)

Warto podkreślić również, że to czy dana klauzula jest abuzywna czy też nie, sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu. Oznacza to, że nawet jeśli konsument dochodzący swoich praw, nie wniósł o stwierdzenie danego postanowienia umownego za nieuczciwe, sąd rozstrzygający sprawę ma obowiązek samodzielnie ten fakt zweryfikować (Uchwała Sądu Najwyższego – Zasada Prawna z dnia 7 maja 2021 roku, III CZP 6/21, LEX nr 3170921).

Co jednak najistotniejsze w omawianym wyroku TSUE to określenie początku biegu terminu przedawnienia roszczeń o charakterze pieniężnym w sprawach „frankowych”.

W omawianej sprawie, termin przedawnienia, zgodnie z prawem francuskim, zaczynał biec w momencie zawarcia umowy. Zdaniem TSUE takie rozwiązanie jest rażąco krzywdzące dla konsumenta, który co do zasady ma słabszą pozycję niż będący drugą stroną umowy bank i w większości przypadków o tym, że doszło do pokrzywdzenia jego praw, dowie się już po upływie tego terminu. TSUE podkreślił, że:

termin przedawnienia może być zgodny z zasadą skuteczności tylko wtedy, gdy konsument miał możliwość poznania swoich praw przed rozpoczęciem biegu lub upływem tego terminu (…) [termin – przyp. wł.] który rozpoczyna swój bieg od dnia przyjęcia oferty pożyczki, nie ma charakteru pozwalającego zapewnić temu konsumentowi skuteczną ochronę w wypadku, gdy termin ten może upłynąć, zanim konsument poweźmie wiedzę o nieuczciwym charakterze warunku zawartego w przedmiotowej umowie (Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 czerwca 2021 roku, C-776/19)

Przedawnienie roszczeń w sprawach frankowych – praktyczne skutki dla kredytobiorców

Stanowisko TSUE prowadzi w praktyce do tego, że bieg terminu przedawnienia roszczeń o zwrot bezpodstawnie wpłaconych rat nie zacznie się wcześniej, niż w momencie w którym konsument dowie się, że w zawartej przez niego umowie znajdują się postanowienia o nieuczciwym charakterze.

Polskie prawo, jak na razie nie przewiduje wprost powyższego powiązania początku biegu terminu przedawnienia roszczeń ze świadomością konsumenta, co – w świetle powyższego wyroku TSUE – może stanowić naruszenie praw wynikających z dyrektywy 93/13. Podstawę do takiego określania początku terminu przedawnienia daje jednak Sąd Najwyższy uchwałą (której nadano moc zasady prawnej) z 7 maja 2021 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 6/21. W jej uzasadnieniu SN wyraził stanowisko tożsame z wyrażonym w później wydanym przez TSUE wyroku w sprawie C-776/19.

Skutek praktyczny dla kredytobiorców dochodzących zwrotu bezpodstawnie zapłaconych rat kredytu frankowego jest taki, że mogą domagać się zwrotu wszystkich wpłaconych rat, bowiem termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg dopiero gdy kredytobiorca dowie o się o abuzywności klauzul w zawartej umowie, a nie jak dotychczas tj. od dnia wpłacenia poszczególnych rat. TSUE przyjął więc dużo bardziej korzystne dla kredytobiorców rozwiązanie niż wynikające z przepisów polskiego prawa. Oznacza ono bowiem wymierne korzyści finansowe liczone często w dziesiątkach tysięcy złotych.

Możliwość kontaktu z adwokatami zajmującymi się sprawami kredytów frankowych:

Miło nam poinformować, że w dniu 30 września 2021 roku adwokaci reprezentujący kredytobiorców w sporze z Bankiem Millennium uzyskali dla klientów korzystny wyrok, w którym Sąd unieważnił umowę i zasądził całość dochodzonego roszczenia – więcej do przeczytania tutaj: https://maszprawo.edu.pl/wygrana-z-millennium/

Artykuł Przedawnienie roszczeń w sprawach frankowych pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

CZEGO MOŻNA DOMAGAĆ SIĘ W SPRAWIE FRANKOWEJ?

W związku z tym, że wiele osób, które w przeszłości zaciągnęło kredyty powiązane w jakiś sposób z walutą obcą – frankiem szwajcarskim (popularnie nazywane „kredytami frankowymi”), nie do końca jest świadomych tego, czego można domagać się w sądzie w sporze z bankiem, niniejszym artykułem chcielibyśmy choć trochę rozwiać te wątpliwości.

Z uwagi na pewne różnice zachodzące pomiędzy kredytami indeksowanymi a kredytami denominowanymi, które w naszej ocenie rzutują na zakres roszczeń przeciwko bankowi, owo zagadnienie omówimy osobno w stosunku do obu z nich.

Należy jednak pamiętać o tym, że sama nazwa umowy kredytowej nie przesądza jeszcze, że zawarta umowa ma charakter kredytu denominowanego lub indeksowanego. Ważniejsza niż tytuł jest treść umowy. O różnicach w obu typach można przeczytać tutaj.

KREDYTY INDEKSOWANE

W przypadku, gdy podpisana z bankiem umowa kredytu indeksowanego do CHF jest wadliwa (żeby mieć co do tego pewność niezbędnym jest dokładne zapoznanie się z jej treścią), kredytobiorca (a zatem tzw. „frankowicz”) może wystąpić na drogę sądową i próbować:

1. dochodzić nieważności umowy kredytowej i w związku z tym zwrotu wszystkich rat kredytu (zarówno części kapitałowej, jak i odsetkowej), które bank od niego pobrał na przestrzeni ostatnich 10 lat (za okres późniejszy niestety roszczenia się już przedawniły, przez co bank mógłby się bronić zarzutem przedawnienia, a w konsekwencji w tym zakresie roszczenia kredytobiorcy nie zostałoby uwzględnione),
2. dochodzić tzw. „odfrankowienia”, tj. przekształcenia ze skutkiem wstecznym (już na chwilę podpisania umowy) umowy z kredytu indeksowanego do CHF w kredyt w PLN oprocentowany zgodnie z LIBOREM, bez żadnego odniesienia do CHF (przez co wahania kursu nie mają wpływu na wysokość zadłużenia kredytowego i wysokość rat kredytu) i w związku tym zwrotu nadpłaconych rat kredytu z uwzględnieniem okresu przedawnienia jak w powyższym przykładzie,
3. obu tych sposobów, tzn. w pierwszej kolejności dochodzić nieważności umowy kredytowej, a ewentualnie – na wypadek nie uwzględnienia tego roszczenia – dochodzić „odfrankowienia” umowy kredytowej.

W tym miejscu chcielibyśmy tylko zasygnalizować, że w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytowej (a zatem w przypadku, o którym mowa w punkcie 1. powyżej), uznać należy, że wszelkie świadczenia uiszczone na jej podstawie (tj. m.in. wypłata kredytu, pobranie przez bank środków pieniężnych tytułem spłaty rat kredytu) były zrealizowane bez podstawy prawnej. W związku z tym strony są względem siebie zobowiązane do zwrotu tego co sobie wzajemnie świadczyły.

Ma to też znaczenie takie, że należy liczyć się z tym, iż bank może albo sam bronić się w procesie zarzutem potrącenia własnego roszczenia wobec kredytobiorcy (dotychczas tego jednak nie czyni) albo po przegranej sprawie pozwać kredytobiorcę o zwrot wypłaconych mu pieniędzy. W naszej ocenie takie roszczenia banku są przedawnione (przedawnienie nastąpić powinno z upływem 3 lat od daty wypłaty kredytu / poszczególnych transz kredytu), ale obecnie kwestia ta nie jest jeszcze rozstrzygnięta. Banki podejmują różne próby argumentowania, że termin przedawnienia należy liczyć od innej daty (a zatem nie doszłoby jeszcze do przedawnienia), albo że w takim przypadku należy w ogóle pomijać fakt przedawnienia roszczeń.

Niezależnie od powyższego, warto przy okazji wspomnieć, że banki straszą, iż oprócz zwrotu kapitału kredytu dodatkowo domagać się będą od frankowiczów wynagrodzenia za korzystanie przez nich z kapitału, nie wskazując jednak jakichkolwiek podstaw prawnych swoich roszczeń. Na chwilę obecną brak jest wyroków w tego typu sprawach. Dotychczas w tej sprawie stanowisko zajęli Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Rzecznik Finansowy oraz Rzecznik Praw Obywatelskich, którzy zgodnie uznali, że tego typu roszczenia bankom nie przysługują.

Bez wątpienia jednak dużą zaletą unieważnienia umowy kredytowej jest to, że nie trzeba spłacać dalszych rat kredytu. Często jest to bardzo duża korzyść, gdyż niejednokrotnie kredytobiorcy mają do spłaty jeszcze drugie tyle, co dotychczas spłacili.

W przypadku natomiast drugiej możliwości, czyli tzw. „odfrankowienia” umowy, kredytobiorca zachowuje korzyści wynikające z zawarcia umowy kredytowej indeksowanej do CHF (tzn. niższe, przynajmniej na razie, oprocentowanie, ustalane według stawki LIBOR), a przy okazji uwalnia się ryzyka wynikającego ze zmian kursów CHF. Skutkiem bowiem odfrankowienia umowy jest to, że kredyt od początku powinien być traktowany jako w zawarty PLN. Co przy tym ważne, bankowi nie przysługują w takim wypadku żadne roszczenia wobec kredytobiorcy. Pamiętać jednak należy, że taki kredyt trzeba będzie dalej spłacać, choć w niższych niż dotychczas ratach (przynajmniej dopóki LIBOR diametralnie nie wzrośnie). Wzrost kursu CHF nie będzie miał już bowiem wpływu na wysokość rat. Na chwilę obecną (choć może to się zmienić w przyszłości) stawki LIBOR-u są ujemne, przez co oprocentowanie takiego kredytu jest na niskim poziomie, a w każdym razie niższym niż zwykły kredyt w PLN oprocentowany wg stawki WIBOR.

KREDYT DENOMINOWANY

W naszej ocenie, w przypadku podpisania wadliwej umowy o kredyt denominowany w CHF kredytobiorca – frankowicz może podjąć próbę tylko dochodzenia nieważności takiej umowy i zwrotu od banku pieniędzy dotychczas pobranych, przy uwzględnieniu 10-letniego okresu przedawnienia.

W takim wypadku aktualne są poczynione powyżej uwagi w zakresie nieważności umowy o kredyt indeksowany. Kredytobiorcy mogą osiągnąć podobne korzyści, ale i liczyć się z analogicznymi zagrożeniami.

Co prawda w orzecznictwie czasem pojawiają się głosy, że również w przypadku kredytów denominowanych możliwym jest dochodzenie ich „odfrankowienia”, tzn. doprowadzenia do uznania, że umowa kredytowa od początku jest w PLN oprocentowana wg stawki LIBOR, bez żadnego odniesienia do CHF. Ostatnio takie stanowisko przedstawił nawet Sąd Najwyższy.

W naszej ocenie jest to jednak błędne stanowisko, które nie powinno się utrzymać. W przeciwieństwie do kredytów indeksowanych, w przypadku kredytów denominowanych kwota kredytu jest określona bezpośrednio w CHF, a nie w PLN (jak ma to miejsce w przypadku kredytów indeksowanych). Gdyby zatem uznać, że umowa kredytu jest w PLN, to kwota kredytu nie byłaby wcale określona w treści umowy – to zaś skutkować powinno uznaniem takiej umowy za nieważną.

PRZYGOTOWANIE DO SPRAWY FRANKOWEJ

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali kompendium wiedzy dla kredytobiorców. Tutaj wyjaśnili jakie dokumenty należy zgromadzić do sprawy frankowej. Wytłumaczyli jak powinien wyglądać pozew w sprawie o kredyt w CHF. A także dodali, ze pozew należy poprzedzić wezwaniem banku do zapłaty. W tym artykule wyjaśniono natomiast jakie są koszty sprawy frankowej.

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski – siedziba kancelarii mieści się w Krakowie dlatego zachęcamy do osobistego kontaktu kredytobiorców z Krakowa, Niepołomic, Wieliczki, Tarnowa, Olkusza, Jaworzna i innych miast.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Czego można domagać się w sprawie frankowej? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Dzisiejszy artykuł postanowiliśmy poświęcić tematyce wystąpienia przez kredytobiorcę na drogę sądową przeciwko bankowi w sprawie o tzw. kredyt w CHF. Najczęściej bowiem skierowanie do banku wezwania do zapłaty (o którym mowa była w jednym z poprzednich artykułów) niestety nie przyniesie oczekiwanego rezultatu. Banki, przynajmniej na razie, dobrowolnie nie uwzględniają roszczeń kredytobiorców wynikających z tzw. kredytów frankowych. Dlatego też niezbędnym jest skierowanie sprawy do sądu.

Narzędziem służącym zainicjowaniu sporu sądowego jest pozew.

Co to jest pozew?

Najprościej rzecz ujmując pozwem jest pismo, które składa się do sądu w celu wszczęcia cywilnego postępowania sądowego przeciwko konkretnej osobie trzeciej. Jest to najważniejsze pismo procesowe, gdyż tak naprawdę definiuje ono to, czego dana sprawa ma dotyczyć. Pozew zawierać zatem powinien przede wszystkim skonkretyzowane żądanie powoda oraz uzasadnienie potwierdzające jego zasadność. Innymi słowy powinniśmy podać, czego się domagamy i udowodnić swoje stanowisko.

Przed przystąpieniem do przygotowywania pozwu powinniśmy się upewnić, że dysponujemy wszystkimi dokumentami potrzebnymi do sprawy o kredyt frankowy.

Jakie żądanie można określić w pozwie?

W sprawach o kredyt w CHF kredytobiorca potencjalnie może wystąpić z dwoma rodzajami żądań. Może domagać się zasądzenia od banku zapłaty na jego rzecz konkretnej sumy pieniężnej wraz z odsetkami za opóźnienie. Może też żądać ustalenia przez sąd nieważności umowy kredytowej / ustalenia niezwiązania go postanowieniami abuzywnymi (niedozwolonymi).

Tak naprawdę od okoliczności konkretnej sprawy zależeć będzie, jakie żądanie powinno zostać określone w pozwie.

W przypadku kiedy kredytobiorca spłacił bankowi kwotę większą niż otrzymał na podstawie umowy o kredyt w CHF wydaje się być wystarczającym dochodzenie tylko roszczenia o zapłatę konkretnej kwoty.  Tj. sumy rat kredytu, które nie uległy jeszcze przedawnieniu. Czyli sumy wszystkich wpłat lub sumy środków pobranych przez bank za 10 lat wstecz przed złożeniem pozwu. Dotyczyć to będzie sytuacji kiedy kredytobiorca powoływać się będzie na nieważność umowy kredytowej. Przyjęcie takiej argumentacji oznacza bowiem, że wszelkie płatności dokonane na jej podstawie były nienależne. Dlatego istnieje obowiązek ich zwrotu, przy czym jest on ograniczony terminami przedawnienia.

W przypadku umowy o kredyt indeksowany potencjalnie możliwym jest również domaganie się tzw. odfrankowienia kredytu, zamiast powołania się na nieważność umowy. Ma to na celu doprowadzenie do sytuacji, w której kredyt zostanie uznany za złotowy, a przez to oprocentowany wg stawki LIBOR. Wówczas roszczenie o zapłatę obejmować będzie sumę nadpłat rat kredytu, które nie uległy jeszcze przedawnieniu. Czyli sumę nadpłat za 10 lat wstecz przed złożeniem pozwu. Chodzi o różnicę między wysokością rat dotychczas wyliczonych przez bank w stosunku do wysokości rat, które byłyby wyliczona przy założeniu, że kredyt jest w PLN oprocentowany wg stawki LIBOR. Należy się jednak liczyć z tym, że nawet w przypadku domagania się przez kredytobiorcę odfrankowienia kredytu, sąd może z urzędu uznać umowę za nieważną w całości. W konsekwencji kredytobiorca otrzyma mniej pieniędzy niż mógł, nie uzyskując przy tym efektu w postaci pozostawienia umowy w mocy bez niedozwolonych postanowień.

Wreszcie, z ostrożności, żądanie pozwu o zapłatę można ograniczyć tylko do nadwyżki nad tym, co kredytobiorca otrzymał od banku na podstawie umowy o kredyt w CHF.

Natomiast, w przypadku kiedy powód spłacił pozwanemu bankowi kwotę mniejszą niż otrzymał na podstawie umowy o kredyt w CHF, to istnieje ryzyko, że sąd z różnych powodów (np. bezpodstawnie powołując się na teorię salda) może uznać, że nawet pomimo tego, iż umowa o kredyt w CHF jest nieważna, albo zamieszczone w niej niektóre postanowienia – jako abuzywne (niedozwolone) – nie wiążą, to nie zachodzą podstawy do zasądzenia na rzecz kredytobiorcy jakichkolwiek środków pieniężnych. W związku z tym powództwo winno zostać oddalone w całości. Dlatego też uzasadnionym jest w takim wypadku zgłoszenie w pozwie – na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania o zapłatę – jako ewentualnego ww. roszczenia o ustalenie. Ustalenie przez Sąd powyższej okoliczności będzie miało znaczenie na przyszłość. tzn. odpowiednio albo bank nie będzie uprawniony do pobierania dalszych rat kredytu (żeby dochodzić zwrotu pozostałej części pieniędzy wypłaconych kredytobiorcy bank będzie musiał go pozwać), gdyż umowa jest nieważna albo będzie mógł pobierać kolejne raty kredytu w CHF tylko w wysokości wyliczonej wg stawki oprocentowania LIBOR.

Należy jednak pamiętać, że ilekroć kredytobiorcy przysługuje wobec banku roszczenie o zapłatę, to nie ma on prawa do żądania ustalenia. Dlatego też żądanie ustalenia powyższych okoliczności może mieć charakter tylko ewentualny, na wypadek gdy sąd oddali żądanie zapłaty konkretnej kwoty. Jest tak dlatego, że żądanie zapłaty jest dalej idące. Wynika to z powodów czysto proceduralnych.

Co powinno znaleźć się w uzasadnieniu pozwu?

W uzasadnieniu pozwu w sprawie o kredyt w CHF powinno się wskazać w szczególności na okoliczności zawarcia umowy o kredyt w CHF, jej treść, z przytoczeniem najważniejszych jej postanowień, jak też na daty i wysokość wypłat kredytu oraz na daty i wysokość pieniędzy pobranych przez bank lub wpłaconych przez kredytobiorcę. Wreszcie wskazać też należy na podjęcie próby polubownego załatwienia sprawy poprzez wysłanie do banku wezwania do zapłaty. Pozwoli to sądowi na zweryfikowanie zasadności naliczania odsetek za opóźnienie.

Co prawda kodeks postępowania cywilnego nie wymaga podawania w treści pozwu uzasadnienia prawnego, a w szczególności wskazywania podstawy prawnej dochodzonego roszczenia. Ze względu jednak na to, że w tego typu sprawach spór nie dotyczy okoliczności faktycznych (strony raczej są zgodne co do tego, że doszło do zawarcia umowy kredytowej o konkretnej treści, jak też że między stronami następowały dane przepływy pieniędzy), lecz ocen prawnych (kredytobiorcy uważają bowiem umowę o kredyt w CHF za nieważną / w pewnym zakresie za niewiążącą, podczas gdy bank uważa taką umowę za zgodną z prawem), uzasadnienie prawne jawi się właśnie jako najistotniejszy element pozwu.

Inaczej mówiąc – w takich sprawach rozstrzygnięcie zapada na podstawie oceny prawnych aspektów zawartej umowy. Dlatego w ocenie prawników kancelarii właściwym jest przedstawienie swojej argumentacji już w pozwie. Musimy wszakże przekonać Sąd do słuszności naszego zapatrywania na sprawę.

Do jakiego sądu należy skierować pozew?

Pozew można skierować do sądu właściwego nie tylko ze względu na adres siedziby banku, z którym została zawarta umowa o kredyt w CHF, ale również adres oddziału banku, w którym zawarto tę umowę. Wybór w tym zakresie należy do kredytobiorcy.

W pierwszej instancji sprawą zajmować się będzie, zależnie od wysokości kwoty dochodzonej pozwem, albo sąd rejonowy (gdy żądana kwota jest mniejsza bądź równa 75 tys PLN), albo sąd okręgowy (gdy żądana kwota jest wyższa niż 75 tys PLN).

Kierując pozew do niewłaściwego sądu należy liczyć się z tym, że pozwany bank może podnieść zarzut niewłaściwości miejscowej sądu, co niepotrzebnie opóźni czas przystąpienia do rozpoznania sprawy. Niezbędnym bowiem będzie przekazanie akt sprawy do sądu właściwego.

Jaka opłata od pozwu?

Pozew podlega opłacie. Zasadą jest, że opłata od pozwu wynosi 5% żądanej kwoty. W art. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych znajduje się jednak zapis, że w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych pobierana jest od konsumenta opłata w wysokości nie większej niż 1000 zł. Przepis ten został jednak niestety niefortunnie sformułowany. Nie da się zatem wykluczyć, że sąd rygorystycznie stosujący przepisy uzna, że opłata od pozwu w sprawach o kredyt w CHF ustalana jest według zasad ogólnych. Mimo to autor niniejszego artykułu podjąłby ryzyko opłacenia takiego pozwu w kwocie 1000 zł, nawet w przypadku dochodzenia pozwem większej kwoty.

Szerzej na temat tego jakie są koszty sprawy frankowej  można przeczytać w tym artykule (koszty sprawy frankowej).

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach z bankami z całej Polski.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką lub adwokatem Michałem Śmiglem, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizują umowy kredytowe pod kątem roszczeń przysługujących kredytobiorcom.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

[contact-form-7]

Artykuł Pozew w sprawie o kredyt w CHF pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.