Co najpierw?

Jeżeli zamierzasz domagać się alimentów, to dobrze jest zacząć od przedsądowego wezwania do polubownego zakończenia sprawy. Postępowanie sądowe może  trwać dosyć długo, negatywnie wpływa również na relacje rodzinne. Dlatego w celu szybszego i mniej inwazyjnego rozwiązania sporu warto jest spróbować się dogadać. W przygotowanym przez siebie piśmie wezwij zobowiązanego do alimentów do ich dobrowolnej zapłaty, względnie do zawarcia ugody przed mediatorem lub notariuszem (ważne – taka ugoda po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd jest równoważna wyrokowi). W wezwaniu wskaż kwotę alimentów jaką proponujesz i poinformuj z czego ona wynika. Dlaczego według Ciebie alimenty powinny być w żądanej przez Ciebie wysokości. W określeniu właściwej kwoty może Ci pomóc artykuł na temat tego od czego zależy wysokość alimentów.

Jeżeli Twoje relacje z osobą zobowiązaną do alimentów są złe i nie chcesz się z nią dogadywać poza sądem, lub nie masz z tą osobą kontaktu, albo jeżeli uważasz, że po prostu tej sprawy nie da się rozwiązać ugodowo będziesz musiał przygotować pozew.

O szczegółowych wymaganiach pozwu napiszę w kolejnym wpisie, Ty powinieneś pamiętać, aby w żądaniu pozwu wskazać:

1. dochodzoną kwotę alimentów,
2. osobę, od której domagasz się alimentów,
3. osobę na rzecz której domagasz się alimentów,
4. datę od której domagasz się zasądzenia alimentów,
5. termin i formę płatności alimentów,
6. ewentualnie żądanie zapłaty odsetek za opóźnienie w przypadku nieterminowej płatności poszczególnych rat.

Przykładowe żądanie pozwu w sprawie z powództwa małoletniego dziecka może wyglądać w następujący sposób:

Imieniem małoletniego Jana Kowalskiego, jako jego przedstawiciel ustawowy, wnoszę o zasądzenie od Adama Kowalskiego na rzecz małoletniego Jana Kowalskiego alimentów w wysokości po 500 zł miesięcznie, płatnych z góry do 10. dnia każdego następującego po sobie miesiąca, do rąk przedstawiciela ustawowego małoletniego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia płatności którejkolwiek z rat w terminie, począwszy od 13 stycznia 2017 roku.

Ważna uwaga jeżeli powodem jest małoletnie dziecko to jest ono reprezentowane przez swojego przedstawiciela ustawowego.

Jeżeli jesteś pełnoletni i domagasz się zasądzenia alimentów żądanie pozwu możesz sformułować tak:

Imieniem własnym wnoszę o zasądzenie od Adama Kowalskiego na rzecz Jana Kowalskiego alimentów w wysokości po 500 zł miesięcznie, płatnych z góry do 10. dnia każdego następującego po sobie miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia płatności którejkolwiek z rat w terminie, począwszy od 13 stycznia 2017 roku.

Ważna uwaga jeżeli powodem jest osoba pełnoletnia, to w procesie działa ona sama lub przez swojego pełnomocnika. W tym wpisie wyjaśniłem kto może być Twoim pełnomocnikiem.

Oprócz ww. żądania głównego pozew może zawierać szereg innych wniosków, przykładowo o:

1. rozpoznanie sprawy pod nieobecność powoda (ważna uwaga brak takiego wniosku może doprowadzić do zawieszenia postępowania przez sąd),
2. zwrócenie się przez sąd do różnych instytucji – np. do urzędu skarbowego lub ZUSu w celu uzyskania dokumentów świadczących o możliwościach zarobkowych zobowiązanego do alimentów,
3. zasądzenie kosztów postępowania (ważna uwaga osoba dochodząca alimentów jest zwolniona od kosztów – nie musi uiszczać opłaty),
4. ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Oczywiście pozew musisz też należycie uzasadnić. Czyli opisać sądowi swoją sytuację, podać Twoje usprawiedliwione potrzeby i ich wysokość, a także powinieneś wskazać sądowi jakie są możliwości zarobkowe zobowiązanego do alimentów. Wszystkie Twoje twierdzenia powinieneś poprzeć odpowiednimi dowodami (zeznaniami świadków, fakturami, potwierdzeniami przelewów czy innymi dokumentami).

Wniosek o zabezpieczenie

W pozwie można zawrzeć również wniosek o zabezpieczenie powództwa. Jeżeli sformułujesz go w sposób prawidłowy i należycie uzasadnisz, żądane alimenty mogą być płatne już od dnia wniesienia pozwu.

Szczegółowo o wniosku o zabezpieczenie napiszę w kolejnym wpisie.

Napisałem pozew i co dalej

Po przygotowaniu pozwu w sposób opisany powyżej powinieneś wydrukować go w dwóch egzemplarzach (jeden dla sądu i jeden dla pozwanego), podpisać, skompletować wszystkie jego załączniki i złożyć osobiście lub wysłać do właściwego sądu.

O tym, który sąd jest właściwy w sprawach o alimenty napiszę w kolejnym wpisie.

W kolejnym wpisie wyjaśnię natomiast jakie dokumenty powinny stanowić załączniki do pozwu.

Po złożeniu pozwu pozostaje nam czekać na pismo z sądu. Będzie ono zawierało najprawdopodobniej wezwanie na termin rozprawy oraz pismo (odpowiedź na pozew) złożoną przez pozwanego.

Jesteś pozwanym – przygotuj odpowiedź na pozew

Jeżeli zostałeś pozwany o alimenty, to po dopełnieniu wyżej wymienionych formalności przez powoda powinieneś spodziewać się pisma z sądu. Będzie ono zawierało najprawdopodobniej trzy rzeczy.

Przede wszystkim będzie to wezwanie na termin rozprawy pod rygorem pominięcia dowodu z przesłuchania. Ważna uwaga zapisz sobie termin i pamiętaj, aby stawić się na rozprawę – w przypadku Twojego niestawiennictwa i nie zajęcia stanowiska na piśmie sąd może wydać wyrok zaoczny (uwzględnić powództwo o alimenty w całości).

Po drugie w kopercie znajdziesz pozew i najprawdopodobniej wraz z nim wezwanie do złożenia odpowiedzi na pozew w terminie 14 dni od dnia doręczenia korespondencji z sądu.

W odpowiedzi na pozew powinieneś przede wszystkim podać swoje stanowisko w sprawie. Przykładowo:

W odpowiedzi na pozew z 13 stycznia 2017 roku  wnoszę o oddalenie powództwa w całości.

lub jeżeli częściowo zgadzasz się z powództwem:

W odpowiedzi na pozew z 13 stycznia 2017 roku oświadczam, że uznaję powództwo do kwoty 300 zł i wnoszę o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie.

Warto poważnie przemyśleć drugi z wariantów. Jeżeli istnieją przesłanki do zasądzenia alimentów, to czasami nie warto bronić przegranych pozycji, tak żeby nie wyjść źle przed sądem. Sąd zazwyczaj dobrze odbierze chęć ugodowego załatwienia sprawy z Twojej strony. Może to doprowadzić również do tego, że unikniesz zapłaty kosztów sądowych.

Oprócz podania swojego stanowiska w sprawie powinieneś je należycie uzasadnić. Chodzi o to, żebyś podał:

1. twierdzenia powoda które potwierdzasz (np. stopień pokrewieństwa, datę urodzenia dziecka lub inne okoliczności),
2. okoliczności, z którymi się nie zgadzasz (np. część wydatków, albo Twoje możliwości zarobkowe),
3. inne okoliczności, które uważasz za istotne (oczywiście jeżeli dotyczą obowiązku alimentacyjnego).

Wszystkie twierdzenia, które podajesz powinny zostać poparte odpowiednimi dowodami.

Tak przygotowane pismo drukujesz w dwóch egzemplarzach, podpisujesz, kompletujesz wszystkie załączniki i wysyłasz (w dwóch egzemplarzach – po jednym dla sądu i powoda) składasz do sądu w odpowiednim terminie.

Rozprawa – spotkanie w sądzie po wymianie pism

W końcu, po wymianie pism i przygotowaniu rozprawy dojdzie do spotkania stron w sądzie. Sąd będzie nakłaniał do zawarcia ugody (ma taki obowiązek), strony jednak nie muszą zawrzeć porozumienia.

Jeżei do ugody nie dojdzie, to zacznie się prowadzenie postępowania dowodowego. W pierwszej kolejności zostaną przesłuchani świadkowie (jeżeli taki dowód został zawnioskowany przez strony), a dopiero później – jako ostatni dowód w sprawie – sąd przesłucha strony. Podczas przesłuchania sąd będzie dopytywał o wszystkie okoliczności podane w pismach procesowych. Głównie w zainteresowaniu sądu pozostanie koszty utrzymania uprawnionego oraz możliwości finansowe zobowiązanego, czyli to od czego zależy wysokość alimentów.

Wyrok i apelacja

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wyda wyrok w sprawie. Na podstawie przeprowadzanego postępowania dowodowego określi, czy alimenty się należą, a jeżeli tak to w jakiej wysokości. Na rozprawie sąd poda ustne motywy rozstrzygnięcia – pokrótce wyjaśni czym kierował się podejmując taką, a nie inną decyzję.

Jeżeli nie zgadzasz się z zapadłym rozstrzygnięciem masz prawo do apelacji. W tym celu powinieneś złożyć – w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku – pisemny wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ważna uwaga termin ten jest nieprzywracalny.

W momencie, gdy otrzymasz z sądu przesyłkę zawierającą wyrok wraz z uzasadnieniem masz 14 dni na złożenie apelacji. Ważna uwaga jeżeli w tym terminie nie złożysz apelacji, to wyrok sądu I instancji stanie się prawomocny.

Ważna uwaga jeżeli nie złożyłeś wniosku o uzasadnienie, to w terminie 3 tygodni od dnia ogłoszenia wyroku możesz złożyć apelację.

Podsumowanie

Mam nadzieję, że choć trochę byłem w stanie przybliżyć Wam jak z grubsza wygląda postępowanie o alimenty. Oczywiście każda sprawa jest nieco inna, a w tak krótkim wpisie nie sposób jest uwzględnić wszystkich okoliczności, która może wystąpić. Dlatego proszę – tratujcie ten artykuł bardzo poglądowo.

Inne polecane artykuły

Adwokaci prowadzący bloga www.maszprawo.edu.pl przygotowali również inne artykuły dotyczące spraw rodzinnych, które mamy nadzieję zainteresują naszych czytelników. Poniżej przedstawiamy niektóre z nich:

• Podwyższenie lub obniżenie alimentów
• Odpowiedzialność karna za niepłacenie alimentów
• Zatrzymanie prawa jazdy za niepłacenie alimentów
• Kontakty z dzieckiem nie odbywają się lub odbywają się nieprawidłowo z winy drugiego rodzica

*****

Prawnicy kancelarii prowadzą dla Klientów sprawy alimentacyjne. W razie jakichkolwiek wątpliwości służą pomocą. Kontakt możliwy jest za pomocą formularza kontaktowego:

Artykuł Jak wygląda sprawa o alimenty pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Pisałem ostatnio o tym od czego zależy wysokość alimentów, a także o tym jak uzyskać alimenty od dziadków. Ten ostatni artykuł uświadomił mi, że konieczne jest wyjaśnienie jeszcze jednej kwestii. Zagadnienie to powinno być omówione jako pierwsze, ale… cóż nam szkodzi odwrócić trochę kolejność. Pytanie jest następujące – od kogo można domagać się alimentów?

Od kogo można domagać się alimentów

Jak w niemal każdym wypadku, także i w tym istnieje pewna zasada. Wyraża ją art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z tym przepisem obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z treści tego przepisu jasno wynika, że do alimentów zobowiązani są:

• rodzice względem dzieci,
• dzieci względem rodziców i dziadków,
• dziadkowie względem swoich dzieci, wnuków itd.,
• rodzeństwo względem siebie.

Oznacza to tym samym, że zobowiązanym do alimentów nie są rodzice chrzestni, jeżeli nie należą do jednej z ww. grup, wujkowie i ciotki, kuzynostwo, siostrzeńcy i bratankowie, ani tym bardziej dalsza rodzina.

Pewien wyjątek w tym zakresie przewidziany został dla małżonków, ale o tym napiszę kolejnym razem.

Kto jest zobowiązany jako pierwszy?

W myśl art. 129 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności do alimentów zobowiązani są potomkowie danej osoby (dzieci, wnuki, prawnuki itd.). Jako drudzy zobowiązani do alimentów są przodkowie danej osoby (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie itd.). Dopiero w ostatniej grupie znajduje się rodzeństwo.

Przykładowo: jeżeli dana osoba ma brata, ojca i dziadków, to w pierwszej kolejności zobowiązany będzie ojciec, później dziadkowie, a dopiero ostatecznie rodzeństwo

Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. O możliwościach finansowych możecie szerzej poczytać tutaj.

Kiedy powstaje obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności?

Należy pamiętać, że zasadą jest dochodzenie alimentów od pierwszej zobowiązanej do alimentów osoby. Po myśli bowiem art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

Ustawa przewiduje zatem trzy przypadki, kiedy alimentów można się domagać od zobowiązanego w dalszej kolejności. Jest to:

• brak osoby zobowiązanej w bliższej kolejności (przykładowo, kiedy rodzice nie żyją, wówczas dziecko może domagać się alimentów od dziadków),
• osoba w bliższej kolejności nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi (przykładowo, kiedy rodzice ulegli jakiemuś wypadkowi i nie są w stanie nic zarobić, wówczas dziecko może domagać się alimentów od dziadków),
• uzyskanie na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania od osoby w bliższej kolejności jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (przykładowo, gdy rodzice uporczywie uchylają się od alimentów, wówczas dziecko może domagać się alimentów od dziadków).

Jest jeszcze jedna przesłanka, niewymieniona w tym przepisie, czyli niedostatek, o której możecie przeczytać tutaj.

Podsumowanie

Jak widać uzyskanie alimentów od osób zobowiązanych w dalszej kolejności nie jest proste. Próbowaliście? Udało Wam się? Podzielcie się proszę swoimi doświadczeniami w komentarzach!

PS. tutaj znajdziecie więcej artykułów wyjaśniających kiedy macie prawo w sprawie rodzinnej. Zastanawiając się nad wystąpieniem z powództwem o alimenty warto najpierw zobaczyć jak taka sprawa wygląda – artykuł na ten temat znajduje się tutaj.

W razie potrzeby uzyskania dodatkowych informacji bądź wyjaśnienia jakichś zagadnień związanych z materią alimentów, w szczególności z tym jak wygląda sprawa o alimenty, zachęcam do kontaktu poprzez poniższy formularz kontaktowy:

Artykuł Od kogo można domagać się alimentów pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Ostatnio pojawił się artykuł o tym, od czego zależy wysokość alimentów. Tekst cieszy się dosyć dużą popularnością. Jako, że jesteście zainteresowani tą tematyką, to postanowiłem odpowiedzieć na pytanie czy i kiedy należą się alimenty od dziadków? W tym przypadku świadczenie jest trudniej uzyskać niż w przypadku alimentów od rodzica.

Kiedy można domagać się alimentów?

W przypadku świadczeń od rodziców zastosowanie znajduje art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Oznacza to, że rodzice mogą zwolnić się od łożenia na rzecz dziecka tylko w przypadku, kiedy jest ono w stanie utrzymać się samodzielnie, albo ma majątek, który przynosi mu wystarczające dochody. Łatwo się domyślić, że dziecko bardzo rzadko ma takie możliwości.

Jak jest w przypadku dziadków?

Alimenty od dziadków na rzecz wnuków są wyjątkiem od powyższej reguły. W myśl bowiem z art. 133 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poza wypadkiem opisanym powyżej (czyli alimentów od rodziców na rzecz dzieci) uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku. Nie chodzi zatem o to, czy dziecko może utrzymać się samodzielnie, tylko jaki jest jego poziom życia. Czy środkami finansowymi, którymi dysponuje jego rodzina jest ona w stanie zaspokoić jego wszystkie elementarne potrzeby. Chodzi przy tym o potrzeby podstawowe. Jak przyjmują sądy stan niedostatku, o którym mowa w cytowanym przepisie, ma miejsce wówczas, gdy dana osoba ma trudności z utrzymaniem się na minimalnym poziomie.

Trzeba jednak pamiętać, że niedostatek występuje nie tylko wtedy, gdy uprawniony do alimentacji (wierzyciel alimentacyjny) nie ma żadnych środków utrzymania, lecz także wówczas, gdy osoba uprawniona nie może w pełni zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb. Tak rozstrzygnął ostatnio Sądu Okręgowego w Słupsku (w wyroku z 7 lutego 2014 r, sygn. akt: IV Ca 34/14). Cały wyrok możecie zobaczyć tutaj. Pogląd ten został po raz pierwszy wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 20 lutego 1974 roku (sygn. akty: III CRN 388/73). Później był on wielokrotnie powielany, np. w wyroku Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2000 roku (sygn. akt:  I CKN 1187/99).

Warto pamiętać, że w przypadku zobowiązanych w dalszej kolejności istnieją (jak dziadków) istnieją dodatkowe przesłanki, które muszą zaistnieć żeby móc domagać się alimentów. Opisuję to w tym artykule.

Wysokość alimentów od dziadków

Podobnie jak w przypadku alimentów od rodziców, wysokość świadczenia zależy z jednej strony od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych dzieci, natomiast z drugiej od możliwości zarobkowych i majątkowych dziadków. Szerzej o tych dwóch przesłankach możecie przeczytać w artykule na temat tego od czego zależy wysokość alimentów.

Podsumowanie

Mieliście kiedyś do czynienia z takim postępowaniem? Jak Sąd w Waszym przypadku badał przesłankę niedostatku – trzymał się niej kurczowo, czy może był bardziej liberalny niż Sąd Najwyższy?

Więcej artykułów na temat prawa rodzinnego znajdziecie tutaj: MASZ PRAWO w sprawie rodzinnej. Zastanawiając się nad wystąpieniem z powództwem o alimenty warto najpierw zobaczyć jak taka sprawa wygląda – artykuł na ten temat znajduje się tutaj.

W razie potrzeby uzyskania dodatkowych informacji bądź wyjaśnienia jakichś zagadnień związanych z materią alimentów, w szczególności z tym jak wygląda sprawa o alimenty przeciwko dziadkom, zachęcam do kontaktu poprzez poniższy formularz kontaktowy:

Artykuł Alimenty od dziadków pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Pytanie to staje przed każdym, kto zamierza wystąpić z powództwem o alimenty. Oczywiście domagając się zasądzenia alimentów można podać każdą kwotę, bez szerszego uzasadnienia. Jednak przed Sądem znaczenie ma wszystko – także i to w jaki sposób przedstawiamy nasze stanowisko. Czy jest ono racjonalne, czy ma poparcie w zgłaszanych przez nas dowodach. Wszystko to wpływa na treść późniejszego wyroku. Przed wskazaniem kwoty alimentów radziłbym zatem przez chwilę się zastanowić, tak aby wskazana przez nas suma znajdowała odzwierciedlenie w rzeczywistości. Wcale nie jest dobrze przesadzić. W artykule zostaną przedstawione okoliczności, od których zależy wysokość alimentów, tzn. to co sąd bierze pod uwagę zasądzając konkretną sumę alimentów.

Jaka jest generalna zasada?

O zakresie obowiązku alimentacyjnego – zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 135 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego – decydują z jednej strony usprawiedliwione i konieczne potrzeby uprawnionego do alimentów, a z drugiej sytuacja zarobkowa i majątkowa osób zobowiązanych do alimentacji.

Usprawiedliwione potrzeby uprawnionego

Pojęcia usprawiedliwionych potrzeb dziecka nie można jednoznacznie zdefiniować. Jest tak dlatego, że rodzaj i zakres tych potrzeb uzależniony jest od wieku i stopnia rozwoju osoby uprawnionej do alimentacji, zawsze  jednak uprawnione do alimentacji dzieci winny mieć zapewnione podstawowe warunki egzystencji w postaci wyżywienia zapewniającego ich prawidłowy rozwój fizyczny,  stosowną do wieku odzież oraz środki na ochronę zdrowia i kształcenie (uzasadnienie tezy  IV uchwały pełnego składu Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z 16 grudnia 1987 r., III CZP 91/86, OSNCAP 1988, nr 4, poz. 42). Pomimo tych trudności interpretacyjnych to właśnie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów są jednym z dwóch głównych czynników, od których zależy wysokość alimentów. Przyjrzyjmy się mu bliżej.

Pomocny przy interpretacji pojęcia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego jest art. 96 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Stosownie do treści tego przepisu rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. Oznacza to, że rodzice powinni niezależnie od swoich możliwości majątkowych i zarobkowych zapewnić dzieciom środki konieczne do zaspokojenia ich usprawiedliwionych potrzeb fizycznych, duchowych czy kulturalnych.

Reasumując, do usprawiedliwionych kosztów utrzymania dziecka zaliczają się przede wszystkim koszty:

• mieszkania (czyli część opłat za czynsz, media, czasami nawet część raty kredytu),
• wyżywienia (oczywiście w racjonalnych granicach, szczególnie jeżeli dziecko korzysta też ze stołówki szkolnej),
• leczenia (przy czym jeżeli koszty z tego tytułu są wysokie, należy udokumentować zły stan zdrowia dziecka i konieczność zażywania leków),
• edukacji (w tym przybory szkolne, korepetycje, zajęcia dodatkowe – wszystko jednak w racjonalnych granicach),
• rozwoju osobistego (czyli koszty pasji dziecka – przykładowo zajęć sportowych, teatralnych, tanecznych),
• rozrywki (czyli przykładowo koszty wyjść do teatru, kina, kieszonkowe).

Zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego

Wysokość alimentów limitowana jest przy tym możliwościami finansowymi zobowiązanego do alimentów. Oznacza to, że choćby nie wiadomo jak wysokie były koszty utrzymania dziecka, to i tak alimenty nie mogą przekroczyć możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Jak przyjął Sąd Najwyższy: „zawsze górną granicą świadczeń alimentacyjnych są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego, chociażby nawet w tych ramach nie znajdowały pokrycia wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji” (wyrok SN z dnia 20 stycznia 1972 roku, III CRN 470/71). Pogląd ten jest w zasadzie powszechnie akceptowany w Sądach Rodzinnych.

Możliwości zarobkowe to pojęcie nieprecyzyjne, nieostre. Należy rozumieć nie tylko dochód faktycznie przez pozwanego uzyskiwany lecz możliwy przez niego  do osiągnięcia. W szczególności należy brać pod uwagę nie tylko dochody rzeczywiście uzyskiwane przez zobowiązanego, lecz takie jakie mógłby on uzyskiwać gdyby wykorzystał w pełni swe możliwości.

Przykład: jeżeli lekarz z tytułem profesora pracuje jako ochroniarz zarabiając najniższą krajową pensję, to Sąd weźmie pod uwagę zarobki, które mógłby uzyskać wykonując swój wyuczony zawód, a nie jego rzeczywiste dochody

Jak obliczyć wysokość alimentów?

Zasadniczo rodzice są obowiązani do ponoszenia kosztów utrzymania dziecka po połowie. Dlatego, kiedy już obliczymy wysokość usprawiedliwionych kosztów, które przeznaczamy na utrzymanie dziecka dzielimy ją na połowę. Później sprawdzamy, czy zobowiązany ma możliwości, żeby taką sumę zapłacić. Po ewentualnej korekcie domagamy się takiej właśnie sumy.

Warto jednak pamiętać, że obowiązek alimentacyjny spełniany jest również poprzez osobiste starania o wychowanie dziecka. Dlatego często suma wydatków na dziecko, którą ustalimy nie musi być dzielona na dwie równe połowy. Rodzic, pod którego opieką znajduje się dziecko dużą część swojego obowiązku alimentacyjnego realizuje również przez osobisty wkład w opiekę nad dzieckiem.

Więcej podobnych artykułów na temat tego, kiedy macie prawo w sprawie rodzinnej znajdziecie tutaj. Tutaj znajdziecie natomiast informację na temat tego, kiedy należą się alimenty od dziadków. Zastanawiając się nad wystąpieniem z powództwem o alimenty warto najpierw zobaczyć jak taka sprawa wygląda – artykuł na ten temat znajduje się tutaj.

Zakończenie

W razie potrzeby uzyskania dodatkowych informacji bądź wyjaśnienia jakichś zagadnień związanych z materią alimentów, w szczególności z tym jak wygląda sprawa o alimenty i co ma wpływ na wysokość alimentów, zachęcam do kontaktu poprzez poniższy formularz kontaktowy:

Artykuł Od czego zależy wysokość alimentów? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Ostatnio pisałem o sytuacji, gdy pieszy na pasach zostaje potrącony przez kierowcę. Jak pamiętacie, w takim przypadku Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że kierujący pojazdem zbliżając się do pasów powinien zachować najwyższą ostrożność. Tym samym przesądzone zostało, że w zasadzie zawsze odpowiedzialność za wypadek z pieszym spoczywa na kierowcy.

Wydawać by się mogło, że powyższe stanowisko jest aktualne tylko w przypadku uczestników ruchu, którzy przestrzegają  przepisów ruchu drogowego. Jak jest w rzeczywistości? Sąd Apelacyjny w Łodzi, w wyroku z 27 marca 2015 roku (sygn. akt: I ACa 1442/14), rozstrzygnął zaskakująco, że: „mimo, iż zarówno rowerzystów jak i kierujących samochodami obowiązują te same przepisy o ruchu drogowym, to w przypadku kolizji w zdecydowanie gorszej sytuacji jest rowerzysta, co nakłada na kierującego pojazdem mechanicznym obowiązek zachowania większej ostrożności przy wyprzedzaniu, czy omijaniu rowerzysty, szczególnie gdy porusza się on nieprawidłowo”.

O jakie zdarzenie chodzi

Przed powstaniem stanu zagrożenia kierowca samochodu poruszał się prawą stroną jezdni, z dozwoloną prędkością. Przed nim, w tym samym kierunku, jechał również rowerzysta. Widząc nieprawidłowo jadącego – po lewej stronie drogi, kierującego rowerem, kierowca samochodu podjął manewr wyprzedzania rowerzysty prawą stroną drogi. Rowerzysta nie zachował należytej uwagi, nie upewnił się, czy prawa strona drogi na którą zamierzał wjechać jest pusta, zjechał z lewej strony drogi na prawą stronę tuż przed poruszający się prawą stroną drogi pojazd. Poruszał się on niewłaściwą dla kierunku jego ruchu stroną jezdni, dodatkowo zjechał w bliskiej odległości na tor ruchu zbliżającego się do niego pojazdu

Kierujący samochodem potrącił rowerzystę, który w wyniku wypadku doznał złamania szyjki kości udowej. Był leczony operacyjnie oraz przez dłuższy czas przebywał w szpitalu. Później uskarżał się na liczne bóle. Niezbędna była kolejna hospitalizacja. Rowerzysta przechodził również powypadkową rehabilitację ortopedyczno-rehabilitacyjną, która nie pozwoliła mu jednak w pełni powrócić do zdrowia i prowadzi on obecnie przeważnie siedzący lub leżący tryb życia.

Sąd Okręgowy (czyli Sąd I instancji) uznał, że sprawcą zdarzenia drogowego był rowerzysta, natomiast kierujący pojazdem przyczynił się do zaistniałej kolizji, ponieważ nie zachował szczególnej ostrożności, podczas wyprzedzania powoda oraz wyprzedzał go z prawej strony. Stopień przyczynienia określił na 25%, dlatego też zasądził na rzecz rowerzysty odpowiednie zadośćuczynienie. Oznaczało to z drugiej strony, że Sąd Okręgowy określił, że w 75% do wypadku przyczynił się rowerzysta.

Rowerzysta na drodze jest podmiotem słabszym

Sąd Apelacyjny wskazał, że co prawda prawidłowo ustalono przebieg wypadku oraz stwierdzono rodzaj naruszeń prawa o ruchu drogowym (w tym bezapelacyjną winę rowerzysty), ale błędnie przyjęto, że rowerzysta przyczynił się do wypadku aż w 75%. Zdaniem Sądu odwoławczego pomimo, że zarówno rowerzystów jak i kierujących samochodami obowiązują te same przepisy o ruchu drogowym, to w przypadku kolizji w zdecydowanie gorszej sytuacji jest rowerzysta, co nakłada na kierującego pojazdem mechanicznym obowiązek zachowania większej ostrożności przy wyprzedzaniu, czy omijaniu rowerzysty, szczególnie gdy porusza się on nieprawidłowo. Sąd ten dostrzegł, że kierowca samochodu, mimo iż widział nieprawidłowo poruszającego się rowerzystę, nie wykonał podstawowych czynności, to jest nie zastosował sygnału dźwiękowego, aby ostrzec rowerzystę oraz nie zmniejszył prędkości. Gdyby natomiast wykonał te czynności i uważnie obserwował rowerzystę, to do wypadku prawdopodobnie w ogóle by nie doszło.

W świetle tego, że oboje uczestnicy ruchu przyczynili się do szkody po 50%. Automatycznie Sąd zwiększył zatem zadośćuczynienie zasądzone rowerzyście.

Podsumowanie

Co z tego orzeczenia wynika dla kierujących pojazdami? Jedno bardzo ważne przesłanie, to znaczy, że w stosunku do innych uczestników ruchu znajdują się oni na drodze w uprzywilejowanej sytuacji. Tym samym Sądy bardzo rygorystycznie oceniają ich zachowanie na drodze. Nawet gdy ich postępowanie zasadniczo zgodne jest z przepisami prawa, to powinni oni jeszcze zachować dodatkową, szczególną, ostrożność. Tak, aby za wszelką cenę uniknąć wypadku.

***

Warto wiedzieć, że pokrzywdzonemu rowerzyście przysługuje prawo do odszkodowania. Odszkodowanie obejmuje zarówno szkodę materialną – czyli zwrot środków za zniszczony rower, ale również rekompensatę za doznany ból, cierpienia fizyczne i psychiczne oraz wszelkie inne negatywne konsekwencje zdarzenia. Szerzej można przeczytać o tym w tym artykule: MASZ PRAWO DO ODSZKODOWANIA ZA WYPADEK DROGOWY. Polecamy Państwa uwadze artykuł na temat roszczeń przysługujących w związku ze śmiercią osoby najbliższej w wypadku.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie.

W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizujemy zdarzenia, w których Państwo uczestniczyliście, pod kątem roszczeń przysługujących poszkodowanym.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują poszkodowanych rowerzystów w sporach z ubezpieczycielami głównie z terenu południowej Polski – w Krakowie, w Kielcach, w Katowicach i w Rzeszowie. Prawnik obsługujący poszkodowanych rowerzystów w sporach z Towarzystwem Ubezpieczeniowym. Kancelaria do uzyskania odszkodowania za wypadek rowerzysty. Kancelaria odszkodowawcza.

Kompleksowa obsługa prawna poszkodowanych rowerzystów w wypadkach drogowych. Pomoc prawną świadczymy dla pokrzywdzonych rowerzystów m.in. w całym województwie małopolskim: Kraków, Tarnów, Nowy Sącz, Olkusz, Oświęcim, Chrzanów, Bochnia, Nowy Targ, Gorlice, Zakopane, Skawina, Andrychów, Wadowice, Wieliczka, Dobczyce, Limanowa, Proszowice oraz w całym województwie śląskim: Katowice, Jaworzno, Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Rybnik, Gliwice, Bytom, Siemianowice, Będzin, Mysłowice, Chorzów, Tychy. Nasi Prawnicy posiadają odpowiednie doświadczenie, aby świadczyć usługi prawne na wysokim poziomie.

Artykuł Potrącenie rowerzysty pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Czego dotyczyła sprawa?

Rozpatrywana sprawa miała charakter cywilny, nie karny. Dotyczyła ona żądania zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia, którego domagała się piesza za szkody, których doznała w wyniku wypadku na przejściu dla pieszych.

7 sierpnia 2000 roku powódka (piesza) uległa wypadkowi komunikacyjnemu. Około godz. 18.20 wyszła ona z budynku poczty i skierowała się do przejścia dla pieszych na wprost budynku poczty. Po lewej stronie przejścia były zaparkowane samochody. Z tego też kierunku nadjeżdża Fiat 126p. W ocenie powódki samochód był daleko, wobec czego zdecydowała się na przejście pasa do parkowania oraz jezdni, która miała w tym miejscu 10,5 m. Powódka ma jednak wadę wzroku i używa okularów o mocy 5 dioptrii na oboje oczu, co mogło spowodować złą ocenę odległości i szybkości samochodu. Powódka ma 161 cm wzrostu i weszła na jezdnię zza zaparkowanego samochodu o wysokości 141 cm.

Po upływie 2 do 3,4 sekundy od chwili wejścia zza samochodu powódka została potrącona przez Fiata 126p. Jego kierowca, mimo zbliżenia się do przejścia dla pieszych i ograniczonej widoczności tego przejścia z uwagi na parkujące samochody, nie zmniejszył odpowiednio szybkości (ok. 60 km/godz.) i nawet nagłe hamowanie nie pozwoliło na uniknięcie wypadku. Został on skazany nakazem karnym na grzywnę.

Założenie – pieszy na psach

Zdaniem Sądu Najwyższego najbardziej istotną okolicznością, dla poprawnej odpowiedzi na postawione na wstępie pytania był fakt, że w rozpatrywanej sprawie piesza korzystała z oznakowanego przejścia dla pieszych. Zgodnie bowiem z przepisami Kodeksu drogowego pieszy na pasach ma pierwszeństwo przed pojazdem.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy – prawo o ruchu drogowym: „Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu„.

Jest przy tym sprawą oczywistą, że pieszy nie może egzekwować swojego pierwszeństwa przez wtargnięcie na jezdnię.

Wymagania stawiane kierowcom

Obowiązki kierowcy pojazdu zbliżającego się do pasa przejścia dla pieszych są szczególne. Odniósł się do tego Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 września 1974 roku (sygn. akt: I CR 347/74), gdzie stwierdził, że:

„Osoba piesza przechodząca przez jezdnię w miejscu oznaczonym powinna mieć zapewnione maksymalne bezpieczeństwo (…). Kierowca zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni osoby pieszej, jest więc zobowiązany zmniejszyć szybkość do granic pozwalających w razie potrzeby na natychmiastowe zatrzymanie pojazdu. W związku z tym kierowca ma obowiązek obserwowania nie tylko jezdni, ale również przylegającego do jezdni w miejscu przejścia chodnika, aby upewnić się, czy nikt nie wkracza na jezdnię, a jeżeli wkracza, to natychmiast hamować (…)”

Pomimo upływu przeszło 30 lat od tego orzeczenia, Sąd Najwyższy w omawianym wyroku z 2005 roku uznał ten pogląd, za w dalszym ciągu aktualny. Podał, że orzeczenie to stwarza wysokie, ale w pełni uzasadnione wymagania dla prowadzącego pojazd mechaniczny.

Sąd Najwyższy uznał, że to na kierowcy, a nie na pieszym ciążył obowiązek zmniejszenia prędkości przed przejściem dla pieszych i upewnienia się, że nikt nie zamierza wkroczyć na jezdnię. Obowiązek ten był szczególnie jaskrawy, bo w rozpatrywanej sprawie przejście było zasłonięte przez zaparkowane na poboczu samochody. W żaden sposób nie zwalniało to kierującego z odpowiedzialności, a wręcz przeciwnie – stawiało mu jeszcze większe wymagania w zachowaniu należytej ostrożności. Powinien się on bowiem spodziewać, że na terenie zabudowanym ruch pieszych jest czymś normalnym.

Podsumowanie

Jak widać na podstawie komentowanego orzeczenia kierowca powinien zachować szczególną ostrożność na przejściu dla pieszych. Pasy są miejscem na drodze, gdzie niezmotoryzowani uczestnicy ruchu czują się bezpiecznie, pewnie i dlatego często sami lekceważą obowiązki rozglądnięcia się. Warto jednak pamiętać, że nie zachowując zasad ostrożności kierowca naraża się nie tylko na odpowiedzialność za wykroczenie, ale jeżeli dojdzie do spowodowania uszczerbku na zdrowiu pieszego, także na odpowiedzialność karną.

Każda sprawa jest inna, dlatego każdorazowo w tego rodzaju sprawie będzie musiał pojawić się biegły sądowy i ostatecznie to on odpowie na pytanie, czy kierowca mógł zauważyć pieszego i czy mógł się zatrzymać przed przejściem. Ocena sądu każdorazowo natomiast będzie zakładała, że w takim miejscu jak oznakowane przejście dla pieszych kierowca powinien był zachować szczególną ostrożność, rozumianą jako możliwość przewidzenia, że zawsze na drodze może pojawić się pieszy. Pieszy na pasach odpowiadał będzie zaś tylko w granicach swojego przyczynienia się do wypadku, nie będzie to miało jednak wpływu na odpowiedzialność karną, a tylko na jego roszczenia pieniężne. W omawianej sprawie Sąd Najwyższy przesądził, że maksymalny stopień przyczynienia się pieszej, jaki można jej przypisać, to nie więcej niż 10%.

Całe orzeczenie znajdziecie pod tym linkiem.

O innych sytuacjach, kiedy macie prawo na drodze, przeczytacie tutaj.

***

Warto wiedzieć, że pokrzywdzonemu w wypadku drogowym pieszemu przysługuje prawo do odszkodowania. Odszkodowanie obejmuje zarówno szkodę materialną – czyli np. zwrot środków za zniszczoną odzież, ale również rekompensatę za doznany ból, cierpienia fizyczne i psychiczne oraz wszelkie inne negatywne konsekwencje zdarzenia. Szerzej można przeczytać o tym w tym artykule: MASZ PRAWO DO ODSZKODOWANIA ZA WYPADEK DROGOWY.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie.

W ramach inicjatywy społecznej nieodpłatnie analizujemy zdarzenia, w których Państwo uczestniczyliście, pod kątem roszczeń przysługujących poszkodowanym.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują poszkodowanych pieszych w sporach z ubezpieczycielami głównie z terenu południowej Polski – w Krakowie, w Kielcach, w Katowicach i w Rzeszowie. Prawnik obsługujący poszkodowanych pieszych w sporach z Towarzystwem Ubezpieczeniowym. Kancelaria do uzyskania odszkodowania. Kancelaria odszkodowawcza.

Kompleksowa obsługa prawna pieszych poszkodowanych w wypadkach. Pomoc prawną świadczymy dla pokrzywdzonych m.in. w całym województwie małopolskim: Kraków, Tarnów, Nowy Sącz, Olkusz, Oświęcim, Chrzanów, Bochnia, Nowy Targ, Gorlice, Zakopane, Skawina, Andrychów, Wadowice, Wieliczka, Dobczyce, Limanowa, Proszowice oraz w całym województwie śląskim: Katowice, Jaworzno, Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Rybnik, Gliwice, Bytom, Siemianowice, Będzin, Mysłowice, Chorzów, Tychy. Nasi Prawnicy posiadają odpowiednie doświadczenie, aby świadczyć usługi prawne na wysokim poziomie.

Artykuł Pieszy na pasach pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.