Artykuł Nieuregulowana faktura pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Brak zapłaty za fakturę

Sytuacja gospodarcza w Polsce nie napawa obecnie optymizmem. Wysoka inflacja przejawiająca się wzrostem cen, ale także zmniejszonym popytem, powoduje że kwestia terminowych płatności staje się szczególnie istotna. Zresztą – istotą przedsiębiorcy jest prowadzenie działalności gospodarczej przynoszącej zysk. Nikt bowiem nie pracuje charytatywnie, a w zasadzie dokładając do biznesu. Przecież samo wystawienie faktury, rodzi obowiązki podatkowe. Nawet gdy nie otrzymamy zapłaty za fakturę należy odprowadzić: zaliczkę na podatek dochodowy, podatek VAT oraz opłacić składkę zdrowotną ZUS.

Tym samym brak zapłaty za fakturę ze strony kontrahenta powoduje szkodę w majątku przedsiębiorcy, który ze swoich środków musi pokryć powstałe należności publicznoprawne. Istotnym jest zatem jak najszybsze odzyskanie należności z niezapłaconej faktury.

Jak uzyskać zapłatę za fakturę

Proces odzyskiwania należności za fakturę należy rozpocząć od próby polubownego rozwiązania sporu. Dobrym pomysłem będzie telefon do kontrahenta – zdarza się bowiem, że po prostu obowiązek zapłaty umknął w ferworze prowadzonej działalności, albo faktura z niewiadomych przyczyn nie dotarła.

Jeżeli jednak telefoniczne próby uzyskania zapłaty okażą się bezskuteczne nie ma co zwlekać. Może się bowiem okazać, że takie odwlekanie płatności w czasie świadczy o złej kondycji finansowej kontrahenta. Podjęcie szybkich działań w takim przypadku często warunkuje uzyskanie płatności w myśl zasady kto pierwszy ten lepszy.

Postępowanie sądowe o niezapłaconą fakturę

Przed wszczęciem postępowania sądowego należy podjąć próbę polubownego rozwiązania sporu. Stanowi to obecnie wymóg formalny pozwu w postępowaniu gospodarczym. W przypadku jego niespełnienia przedsiębiorca dochodzący zapłaty faktury mógłby zostać obciążony kosztami postępowania pomimo wygrania postępowania. Wymóg taki wypełnia np. wysłanie listu adwokackiego do kontrahenta z wezwaniem do zapłaty za niezapłaconą fakturę i wyznaczenie dodatkowego terminu na dobrowolną zapłatę. Intencją ustawodawcy było odciążenie sądów od spraw, które uda się załatwić polubownie.

Jeżeli wezwanie nie przyniesie zamierzonego skutku koniecznym jest przygotowanie pozwu o zapłatę faktury. Ustawodawca przewidział, że do należności z faktury można doliczyć odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych (sprawdzony kalkulator tych odsetek można znaleźć tutaj). Dodatkowo przedsiębiorcy należy się również rekompensata za koszty odzyskiwania należności, która wynosi równowartość:

• 40 euro (jeżeli zaległość z faktury wynosi nie więcej niż 5.000 zł)
• 70 euro (jeżeli niezapłacona faktura opiewa na kwotę pomiędzy 5.000 zł a 50.000 zł)
• 100 euro (jeżeli kwota zaległości z faktury przekracza 50.000 zł).

O tym jak wyliczyć kwotę rekompensaty pisaliśmy w tym artykule.

Od  pozwu należy uiścić opłatę sądową, której wysokość można poznać w przygotowanym przez prawników artykule. W zależności od okoliczności Sąd może wydać nakaz zapłaty lub przesłać kontrahentowi odpis pozwu.

Pomoc kancelarii w uzyskaniu zapłaty za fakturę

Adwokaci z Kancelarii Śmigiel Zawartka Walkiewicz z Krakowa pomagają przedsiębiorcom w odzyskiwaniu należności z niezapłaconych faktur. Szybki kontakt możliwy jest za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Kancelaria wspiera przedsiębiorców w uzyskiwaniu pieniędzy za niezapłacone faktury.

Artykuł Niezapłacona faktura pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Dlaczego Sąd wydał nakaz zapłaty?

Przedmiotem postępowania upominawczego może być roszczenie pieniężne albo świadczenia innych rzeczy zamiennych. Nakaz zapłaty nie może zostać jednak wydany, jeżeli według treści pozwu:

1) roszczenie jest oczywiście bezzasadne;

2) twierdzenia co do faktów budzą wątpliwość;

3) zaspokojenie roszczenia zależy od świadczenia wzajemnego.

Aby wydać nakaz zapłaty Sąd musiał zatem – na pierwszy rzut oka – uznać, że twierdzenia powoda zasługują na uwzględnienie. Powód przekonywająco przedstawił stan faktyczny sprawy, a z jego twierdzeń i zaproponowanych na ich poparcie dowodów wynika, że dochodzone roszczenie mu się należy. Oczywiście jest to tylko pierwsze wrażenie oparte tylko na twierdzeniach jednej strony – może się okazać, że rozstrzygnięcie będzie o 180 stopni inne (np. po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd oddali powództwo nie znajdując podstaw do uwzględnienia roszczenia).

Ideą postępowania uproszczonego jest przyspieszenie rozpoznania spraw w założeniu prostych. Zazwyczaj Sądy działają sprawnie i wydają nakaz zapłaty w terminie ok. miesiąca od dnia wniesienia pozwu. Jeżeli nakaz zapłaty nie zostanie zaskarżony, to sprawa jest zakończona.

W postępowaniu upominawczym sąd nakazuje pozwanemu by w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaty zaspokoił roszczenie wraz z kosztami bądź wniósł w tym terminie sprzeciw. Przy nakazie znajduje się także pozew i pouczenie o sposobie wniesienia sprzeciwu oraz skutkach jakie powoduje niezaskarżenie nakazu.

Dostałem nakaz zapłaty co robić? Czyli o tym jak zaskarżyć nakaz zapłaty

Często pierwszą myślą po otrzymaniu dokumentów z Sądu jest to, jak odwołać się od nakazu zapłaty? Czy w ogóle mogę odwołać się od nakazu zapłaty?

Sąd wraz z nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym przesyła pozew oraz pouczenia. Jest tam m.in. informacja, że jeżeli pozwany z nakazem zapłaty się nie zgadza, to może w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia mu pisma z sądu złożyć tzw. sprzeciw. Do biegu terminu wliczają się soboty, niedziele i święta. Należy pamiętać o właściwym terminie do złożenia sprzeciwu, gdyż złożenie go po terminie nie wywoła oczekiwanych skutków.

Sprzeciw jest jedynym środkiem, który pozwoli skutecznie zwalczyć nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym. Jego złożenie powoduje, że nakaz zapłaty traci moc. Nie podlega on opłacie sądowej. Powinien zostać złożony w dwóch egzemplarzach (jeden dla sądu i jeden dla strony przeciwnej).

Co napisać w sprzeciwie od nakazu zapłaty? To zależy od konkretnej sprawy. Jedno jest jednak pewne – w sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany powinien powołać wszystkie twierdzenia, zarzuty i wnioski pod rygorem utraty prawa ich powołania na dalszym etapie postępowania. Oznacza to, że w sprzeciwie należy przedstawić wszystkie argumenty i dowody na ich poparcie, które przemawiają za oddaleniem powództwa.

Nakaz zapłaty który nie zostanie zaskarżony lub zostanie zaskarżony nieprawidłowo (np. po terminie) ma skutki prawomocnego wyroku. W osobnym wpisie opisaliśmy co zrobić, gdy dostałeś pozew o niespłacony kredyt?

*****

Współtworzący bloga adwokaci reprezentują klientów w sporach sądowych o zapłatę.

Jeśli są Państwo w podobnej sytuacji zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Dostałem nakaz zapłaty co robić? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Te skojarzenia oczywiście nie wzięły się znikąd, zawsze trzeba mieć na uwadze, że sprawa może się różnie potoczyć i że różne kwestie mogą się ujawniać dopiero w trakcie procesu dlatego warto postarać się o rozwiązanie sprawy polubownie. Teraz jednak chcielibyśmy przybliżyć nieco temat kosztów, które trzeba będzie ponieść jeżeli ugoda nie będzie możliwa.

Ile będzie mnie kosztować wniesienie pozwu?

Być może nie wszyscy o tym wiedzą, ale kwestię kosztów określa Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Warto do niej sięgnąć, jeżeli chcemy podjąć stanowcze kroki i wejść na drogę sądową, bowiem nie ma jednej stałej opłaty, która odnosi się do wszystkich pozwów czy wniosków – często są one zależne od sprawy, której dane pismo dotyczy. Postaramy się przybliżyć kilka zasad ogólnych oraz podać przykłady pism, dla których określono opłaty ze względu na rodzaj sprawy.

Tak więc opłaty dzielą się na stałe, stosunkowe oraz podstawowe:

• opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz we wskazanych w ustawie niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości jednakowej, niezależnie od wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłata stała nie może być niższa niż 30 złotych i wyższa niż 10 000 złotych. Dla spraw o prawa majątkowe ustalono sposób obliczania opłaty według wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia:
  • do 500 złotych – w kwocie 30 złotych;
  • ponad 500 złotych do 1500 złotych – w kwocie 100 złotych;
  • ponad 1500 złotych do 4000 złotych – w kwocie 200 złotych;
  • ponad 4000 złotych do 7500 złotych – w kwocie 400 złotych;
  • ponad 7500 złotych do 10 000 złotych – w kwocie 500 złotych;
  • ponad 10 000 złotych do 15 000 złotych – w kwocie 750 złotych;
  • ponad 15 000 złotych do 20 000 złotych – w kwocie 1000 złotych;
• opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia ponad 20 000 złotych w wysokości 5% tej wartości, nie więcej jednak niż 200 000 złotych,
• opłatę podstawową pobiera się w sprawach, w których przepisy nie przewidują opłaty stałej, stosunkowej lub tymczasowej (od pisma wniesionego w sprawie o prawa majątkowe, w której wartości przedmiotu sprawy nie da się ustalić w chwili jej wszczęcia, przewodniczący określa opłatę tymczasową, a w orzeczeniu kończącym postępowanie w pierwszej instancji sąd określa wysokość opłaty ostatecznej). Wynosi ona 30 zł i stanowi minimalną opłatę, którą strona jest obowiązana uiścić od pisma podlegającego opłacie, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Opłatę uiszcza się przy wnoszeniu pisma do sądu.

Są to ogólne zasady obliczania wysokości opłaty od pism, jednakże ustawa przewiduje bardzo dużo wyjątków dlatego zawsze warto sprawdzić czy nasza sprawa do nich nie należy. Przykładowo opłata od pozwu w sprawach o rozwód, separację czy ochronę dób osobistych jest stała i wynosi 600 zł, a w sprawach o rozwiązanie spółki czy wyłączenie wspólnika ze spółki wynosi 5000 zł. Jak widać rozbieżność jest bardzo duża więc nie należy z góry przyjmować, że koszty nas zrujnują ani, że będzie to tania przeprawa.

Podobnie – preferencyjna opłata została przewidziana w sprawach frankowych, o czym pisaliśmy już w artykule pod tym linkiem.

Opłata od pozwu to jedno, a co z pełnomocnikiem, opłatami od dalszych pism i innymi wydatkami?

No właśnie, trzeba pamiętać, że opłata za wniesienie pozwu inicjującego postępowanie to dopiero początek. Jeżeli sprawa okaże się problematyczna czeka nas wiele dodatkowych opłat np. opłata od wniosku o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub strony złożonego po zatwierdzeniu planu rozprawy. Mogą powstać koszty opinii biegłego lub biegłych, albo koszty tłumaczeń. Może być też tak, że sąd w pierwszej instancji nie przychyli się do naszego powództwa i będziemy chcieli złożyć apelację od wyroku, która również jest płatna. Tu trzeba zaznaczyć, że przepisy Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewidujące pobranie opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również m. in. do opłaty od apelacji, skargi kasacyjnej, czy skargi o wznowienie postępowania, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej.

Warto zatem zastanowić się, czy sprawa nie jest na tyle zawiła żeby skorzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Z jednej strony będzie to oznaczać dodatkowe koszty (tj. wynagrodzenie kancelarii) ale z drugiej zapewni nam poprowadzenie procesu w sposób rzetelny i sprawny co może przekładać się na szybsze zakończenie postępowania, a co za tym idzie zaoszczędzenie pieniędzy. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, że Kodeks postępowania cywilnego przewiduje obowiązek zwrócenia kosztów stronie wygranej przez przegranego. Stanowi on, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Będą to zatem koszty sądowe (opłaty i wydatki sądowe), koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, koszty dojazdu do sądu, czy też utracony zarobek wskutek stawiennictwa w sądzie.

Zwolnienie od kosztów sądowych

Po tych całych „strasznych” rozważaniach na temat opłat, przyszedł czas wspomnieć, że istnieje też możliwość, że zostaniemy przez sąd zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie z Ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów, z którego wynika, że nie jest ona w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny lub ich poniesienie narazi ją na taki uszczerbek. Sąd może taką osobę zwolnić od kosztów w całości, bądź w części jeżeli jest ona w stanie ponieść tylko część tych kosztów. Jest to na pewno bardzo ważny przepis, który daje możliwość dochodzenia swoich praw osobom w ciężkiej sytuacji finansowej.

***

Mamy nadzieję, że nieco rozjaśniliśmy temat kosztów ponoszonych w procesie cywilnym, a przynajmniej, że pomogliśmy dowiedzieć się jak się z nimi zapoznać. W razie dalszych, bardziej szczegółowych pytań oczywiście serdecznie zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Opłaty sądowe w postępowaniu cywilnym pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Umowa o udzielenie pożyczki

Zgodnie z Kodeksem Cywilnym (dla chętnych – art. 720 § 2 k.c.) jeżeli kwota pożyczki przekracza 1000 zł to umowa powinna być zawarta w formie dokumentowej. Najczęściej na myśl o dokumencie przychodzi nam do głowy zawarcie umowy w formie pisemnej, lecz nie jest to konieczne w sytuacji pożyczki. Wystarczające jest, aby sąd miał możliwość zapoznania się z treścią tej umowy – przesłanka ta będzie więc spełniona jeśli umowa została zawarta np. przez SMS, e-mail, zdjęcie czy plik audio lub video. Oczywiście nie jest to pełna lista sposobów zawarcia umowy w formie dokumentowej – zgodnie z Kodeksem cywilnym, dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.

Zasadniczo umową o udzielenie pożyczki jest dokument zawierający oznaczenie stron pożyczki, jej przedmiot (w przypadku pieniędzy kwotę, a w przypadku rzeczy ilość oraz jakość) oraz sposób spełnienia świadczenia. Oczywiście im więcej informacji zostanie zawartych w umowie tym łatwiej będzie potem dochodzić swych roszczeń przed sądem więc umowa taka powinna zawierać także datę sporządzenia dokumentu czy termin i sposób zwrotu pożyczki. Jeśli jednak w umowie nie oznaczono terminu zwrotu pożyczki, Kodeks cywilny stanowi, że dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę (dla chętnych – art. 723 k.c.). Wystarczy więc skutecznie zawiadomić dłużnika o tym, że żądamy od niego zwrotu.

Jeżeli natomiast w umowie oznaczono termin zwrotu pożyczki i zwrot ten w umówionym terminie nie nastąpił lub upłynęło sześć tygodni od wypowiedzenia, powinniśmy wezwać drugą stronę do zwrotu. Najlepiej przygotować pismo z jasnym sformułowaniem, że wzywa się do zwrotu pożyczki w danym terminie oraz w dany sposób z zaznaczeniem, że, jeżeli żądanie nie zostanie spełnione, sprawa zostanie skierowana do sądu. Następnie dobrze byłoby wysłać je dłużnikowi listem poleconym za potwierdzeniem odbioru z uwagi na to, że będziemy wtedy posiadali dowód, że dłużnik faktycznie to pismo otrzymał – a jak wiadomo gdyby i to nie poskutkowało, w sądzie każdy dowód na naszą korzyść się przyda.

A co jeśli udzieliliśmy pożyczki bez zachowania formy dokumentowej?

Nawet jeżeli kwota pożyczki przekracza 1000 zł i nie sporządziliśmy umowy w formie dokumentowej sprawa dalej jest do uratowania. Nie oznacza to bowiem, że dłużnik może sobie zatrzymać nasze pieniądze czy rzeczy. Forma dokumentowa jest zastrzeżona na cele dowodowe, co oznacza, że bez tej formy umowa jest ważna, lecz w razie sporu w sądzie dotkną nas pewne ograniczenia.

Zgodnie z art. 74 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli nie zachowamy formy wymaganej przepisami, to w sporze nie będzie dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności (wyjątek przewiduje § 2 wspomnianego przepisu, który stanowi, że dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo fakt dokonania czynności prawnej jest uprawdopodobniony za pomocą dokumentu). Jeżeli jednak ten wyjątek nas nie dotyczy to będziemy musieli wykazać zawarcie umowy o udzielenie pożyczki innymi dostępnymi sposobami, np. przedstawić wyciągi z konta bankowego potwierdzające wykonanie przelewów dla danej osoby. Należy jednak pamiętać, że drugiej stronie daje to możliwość argumentowania, że np. przelewy te były darowizną nie pożyczką, a my dalej będziemy musieli szukać sposobu na udowodnienie naszej wersji. To ten, który domaga się zapłaty musi wykazać swoje twierdzenia. Dlatego bardzo ważne jest przestrzeganie wymogu zachowania formy dokumentowej, mimo iż jej brak nie powoduje nieważności umowy.

Wezwanie do zwrotu pożyczki nie poskutkowało – co teraz?

Jeżeli wciąż nie udało się wyegzekwować zwrotu pożyczki, jesteśmy zmuszeni wstąpić na drogę sądową poprzez złożenie pozwu do właściwego sądu. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje, że sądem pierwszej instancji w sprawach o wartości przedmiotu sporu wynoszącej 75 tys. zł lub mniej jest sąd rejonowy, a powyżej tej kwoty – sąd okręgowy. Co do zasady pozew należy złożyć do sądu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania pozwanego.

Prawnicy kancelarii reprezentują klientów w sprawach o zwrot pożyczek.

Co powinien zawierać pozew?

W Internecie dostępnych jest wiele przykładowych wzorów, według których powinien zostać napisany pozew. Kodeks postępowania cywilnego wymienia obligatoryjne elementy jakie pozew powinien zawierać jako pismo procesowe (dla chętnych – art. 126 § 1 k.p.c.). Są to:

• oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
• oznaczenie rodzaju pisma;
• osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności;
• podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
• wymienienie załączników;
• gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron (a także ich PESEL, NIP lub KRS), ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sporu, a pisma dalsze – sygnaturę akt.

Elementy pozwu doprecyzowuje ponadto przepis art. 187 k.p.c., który dodaje, że powinien on zawierać:

• dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna;
• oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia;
• wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu;
• informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia.

Należy pamiętać, że od pozwu trzeba uiścić opłatę – o wysokości opłat w sprawach cywilnych pisaliśmy w osobnym artykule.

Nie mogę odzyskać pożyczonych pieniędzy – jako adwokaci reprezentujemy klientów w tego typu sprawach

Mamy nadzieję, że artykuł był dla Państwa pomocny. Jesteśmy jednak świadomi, że każda sprawa jest inna i nie wszystkie wątpliwości da się rozwiać jedynie zarysowując rozwiązanie problemu, więc jeśli mają Państwo pytania, serdecznie zapraszamy do kontaktu z adwokatem Pawłem Zawartką, adwokatem Michałem Śmiglem lub adwokat Magdaleną Walkiewicz, którzy udzielą profesjonalnej porady i pomogą sprawnie przeprowadzić postępowanie. Pomagamy rozwiązywać problemy typu: „nie mogę odzyskać pożyczonych pieniędzy”.

Z kancelarią adwokacką można skontaktować się telefonicznie pod numerem 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Nie mogę odzyskać pożyczonych pieniędzy. Co robić? pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Co do zasady za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada wyłącznie sama spółka – jest ona bowiem spółką kapitałową, a takowe spółki, na gruncie polskiego prawa posiadają zdolność prawną odrębną od innych podmiotów

Wspólnicy spółki z o.o. w ogóle nie odpowiadają za jej zobowiązania, choć z małym zastrzeżeniem. Istnieje w doktrynie pogląd, zgodnie z którym wspólnicy odpowiadają w sposób ograniczony – pośrednio do wysokości wniesionych wkładów, bowiem w przypadku poniesienia przez spółkę z o.o. straty, wspólnicy owe wkłady tracą.

Jedynie członkowie zarządu – w określonych ustawą okolicznościach – mogą odpowiadać za długi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Zarząd spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – aspekty praktyczne

Zarząd spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest podstawowym jej organem o charakterze zarządzającym. Prowadzi jej sprawy i reprezentuje ją. Zarząd składa się z członków zarządu (nazywanych różnie – Prezesem Zarządu, Wiceprezesami, Członkami Zarządu itp. – przykłady można by mnożyć). Swoją rolę, członkowie zarządu pełnią już na etapie zawierania umowy spółki z o.o., kiedy obowiązani są złożyć oświadczenia, że wkłady pieniężne na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników w całości wniesione (art. 167 §4 pkt 3 k.s.h.).

Należy również podkreślić, że prowadzenie spraw spółki jest nie tylko prawem ale i obowiązkiem każdego członka zarządu. Kodeks spółek handlowych przewiduje, że prawo to dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki i nie można go ograniczyć ze skutkiem wobec osób trzecich (art. 204 k.s.h.). Jeśli zarząd jest wieloosobowy, to umową spółki można określić sposób reprezentowania spółki (np. że do składania oświadczeń konieczne jest współdziałanie co najmniej trzech członków zarządu; art. 205 k.s.h.).

Z uwagi na rolę, jaką zarząd pełni w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, przypisana jest mu również – w szczególnych wypadkach – szczególna odpowiedzialność długi spółki. Można powiedzieć w pewnym uproszczeniu, że członkowie zarządu są własnym majątkiem odpowiedzialni za wynik finansowy spółki.

Odpowiedzialność członków zarządu za długi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

W myśl art. 299 §1 k.s.h. członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za zobowiązania spółki, jeśli wszczęta przeciwko spółce egzekucja okaże się bezskuteczna. W tym artykule wyjaśnialiśmy już co dalej – gdy egzekucja okaże się bezskuteczna.

Tak skonstruowana odpowiedzialność członków zarządu za długi spółki wynika z przekonania, że osoby odpowiedzialne za prowadzenie spraw spółki mają odpowiednią do ich prowadzenia wiedzę oraz interesują się nimi – w szczególności zaś sytuacją finansową spółki.

Powyższa teza znajduje potwierdzenie w stanowisku orzecznictwa, zgodnie z którym celem regulacji zawartej w art. 299 § 1 k.s.h. jest sankcjonowanie braku należytej staranności w sprawowaniu funkcji w organie spółki z o.o., który doprowadził do niezaspokojenia wierzyciela spółki (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 roku, I ACA 856/17, LEX nr 2574935).

Od członków zarządu wymaga się więcej

Od członków zarządu spółki wymaga się podwyższonej staranności, z uwagi na to, że są oni członkami najważniejszego w spółce organu, który podejmuje kluczowe dla prowadzonej działalności decyzje. Pełnienie funkcji członka zarządu jest dobrowolne – można z tej roli zrezygnować, jednak decydując się ja jej pełnienie, należy mieć świadomość zwiększonego zakresu odpowiedzialności.

Zdaniem orzecznictwa taka podwyższona staranność w prowadzeniu spraw spółki i kontroli jej sytuacji finansowej, pozwalająca na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, dotyczy każdej osoby, która decyduje się pełnić takie funkcje (Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2019 roku, III AUa 453/19, LEX nr 2773351).

Powyższe oznacza, że na gruncie odpowiedzialności określonej w art. 299 k.s.h. członek zarządu spółki nie może powoływać się na nieznajomość stanu jej finansów jako przyczynę niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zabezpieczającego jej ogłoszenie, członkom zarządu powinien być bowiem znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie możliwość zaspokojenia długów (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 września 2019 roku, V AGa 487/18, LEX nr 2775757).

Kiedy długi spółki obciążą członka zarządu

Reasumując należy uznać, że członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność za długi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jedynie w sytuacji gdy egzekucja prowadzona przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. Mylące mogą okazać się jednak tezy p. Macieja Wieczorka przedstawione w filmie https://youtu.be/rQjYuKfwH2o jakoby spółka z „ograniczoną” odpowiedzialnością wyłączała w ogóle odpowiedzialność osób odpowiedzialnych. Tak nie jest (wszak spółka nie nazywa się „bez jakiejkolwiek odpowiedzialności”). Warto pamiętać, że spółka nie chroni w 100% przed odpowiedzialnością.

W myśl przywołanych reguł członek zarządu będzie odpowiadał za zobowiązania spółki, jeżeli wierzyciel wykaże istnienie przysługującej mu względem spółki niezaspokojonej wierzytelności oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej z całego majątku spółki z o.o.

Jeśli zatem, prowadząc sprawy spółki, członkowie zarządu zapobiegną bezskuteczności egzekucji, lub – co przewiduje art. 299 §2 k.s.h. – wobec niewypłacalności spółki zgłoszą w odpowiednim czasie wniosek o ogłoszenie upadłości, nie dojdzie do pociągnięcia ich do odpowiedzialności za długi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

***

Szybki kontakt z prawnikami specjalizującymi się w obsłudze prawnej przedsiębiorców możliwy jest pod numerem telefonu: 790494135 lub za pośrednictwem formularza kontaktowego:

Artykuł Odpowiedzialność członków zarządu za długi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.

Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego i nie zachodzą żadne przeszkody, to sąd orzeka rozwód. Orzekając rozwód sąd okrzeka jednak również o tym, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia małżeńskiego, chyba że małżonkowie zgodnie zażądali zaniechania przez sąd orzekania o winie.

W niniejszym artykule skupimy się właśnie na kwetii winy rozkładu pożycia małżeńskiego.

POJĘCIE WINY

Wina rozkładu pożycia małżeńskiego z jednej strony stanowi naruszenie obowiązków małżeńskich wskazanych w ustawie lub też wynikających z zasad współżycia społecznego (element obiektywny winy), a z drugiej strony polega na nagannej (negatywnej) ocenie zachowania małżonka. Oba te elementy muszą wystąpić łącznie. 

W związku z tym za winnego rozkładu pożycia małżeńskiego uznać należy małżonka, który swoim działeniem lub zaniechaniem, naruszył obowiązki małżeńskie, co zasługiwało na negatywną (naganną) ocenę, przyczyniając się w ten sposób do zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego.

MOŻLIWE ROZSTRZYGNIĘCIA W PRZEDMIOCIE WINY

W wyroku orzekającym rozwód sąd może:

1. orzec o winie jednego lub obojga małżonków w rozkładzie pożycia małżeńskiego,
2. ustalić, że żaden z małżonków nie ponsi winy za rozkład pożycia małżeńskiego,
3. nie orzekać o winie małżonków w rozkładzie pożycia małżeńskiego (gdy małżonkowie o to zgodnie wniosą) – wówczas przyjmuje się, że nikt z małżonków nie ponosi winy w rozkładzie pożycia małżeńskiego.

Zasygnalizować przy tym należy, że w wyroku rozwodowym sąd nie wymienia wszystkich powodów rozkładu pożycia małżeńskiego, a jedynie podaje w sentencji, czy rozkład pożycia jest zawiniony – a jeśli tak – to przez którego z małżonków bądź przez oboje z nich. 

Podkreślenia wymaga, że również niewłaściwa (naganna) reakcja skrzywdzonego małżonka na zachowanie współmałżonka naruszającego obowiązki małżeńskie może przyczynić się do rozkładu małżeństwa i przez to doprowadzić do przypisania współwiny.

Naruszenie obowiązków małżeńskich przez jednego z malżonków nie daje bowiem drugiemu małżonkowi podstawy do analogicznego zachowania. Małżonek niewinny nie może sam próbować sobie zrekompensować krzywdy kosztem drugiego małżonka.

Przyjmuje się jednak, że wyjątkowo niewłaściwa reakcja małżonka skrzywdzonego, jeśli nastąpiła bezpośrednio po wyrządzeniu krzywdy, może zostać uznana za usprawiedliwioną i niepoczytana za zawinioną współprzyczynę rozkładu małżeństwa.

MOŻLIWOŚĆ ZMIANY ZGODY NA ROZWÓD BEZ ORZEKANIA O WINIE

Raz wyrażona zgoda na orzeczenie rozwodu bez orzekania o winien w toku procesu może ulec zmianie. Jest to możliwe nie tylko do czasu wydania wyroku przez sąd I instancji, ale również w postępowaniu apelacyjnym.

PRZYKŁADY ZAWINIONYCH PRZYCZYN ROZKŁADU POŻYCIA

Jakkolwiek to zawsze zależy od okoliczności danej sprawy i wykluczony jest w tym zakresie automatyzm, to jednak w świetle orzecznictwa zapadłego w sprawach rodzinnych można uznać, że przykładami zawinionych przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego są następujące przypadki:

• zdrada (także z osobą tej samej płci),
• pozory zdrady (np. zamieszkanie przez  małżonka przez dłuższy okres czasu z inną osobą, nawet jeśli ostatecznie do niczego między nimi nie doszło),
• brak lojalności wobec współmałżonka,
• brak wzajemnej troski, nieudzielenie pomocy, porzucenie w potrzebie,
• znieważanie,
• ciężka obelga,
• przemoc fizyczna i psychiczna,
• odmowa współżycia,
• częste opuszczanie wraz z dzieckiem wspólnego domu i wyjazdy do rodziców nie spowodowane zachowaniem małżonka,
• zaniedbywanie rodziny,
• opuszczenie żony w zaawansowanej ciąży, odmowę jej wsparcia w trudnych chwilach, nieinteresowanie się porodem,
• przeznaczanie majątku wspólnego wyłącznie na własne potrzeby,
• nie przyczynianie się do zaspokajania potrzeb rodziny,
• brak współdziałania w prowadzeniu domu i wychowaniu dzieci,
• postawa egocentryczna,
• niechęć do podjęcia pracy zarobkowej pomimo istnienia takiej możliwości, o ile współmałżonek na niewłaściowść takiego zachowania zwrócił uwagę i domagał się jego zmiany,
• niewłaściwe zachowanie skierowane wobec osoby bliskiej dla współmałżonka (chodzi o więź rodzinną, ale również przyjacielską), chyba że chodzi o osobę, z którą współmałżonek nawiązał intymne pożycie,
• odmawianie środków utrzymania współmałżonkowi,
• nadmierna uległość wobec innych osób (np. rodziców), co uniemożliwia stworzenie własnej, odrębnej rodziny,
• ograniczanie kontaktów małżonka z rodziną.

Artykuł Wina rozkładu pożycia małżeńskiego pochodzi z serwisu MASZ PRAWO.